Князёўна Дарута, або Чалавечая кроў ліпучая [Раман-фэнтэзі]

Айцец Стахор перахрысціў спіну Міткі сваім крыжам, якім не аднойчы выганяў нячысцікаў са сваёй былой паствы і калі той нават не азірнуўся на гэта, святар уздыхнуў і супакоіўся - ён верыў у свой крыж. А не верыць у зямлю, неба, паветра і агонь ён таксама не мог, бо, што ў іх верыць -вунь яны! Але ж усё - з ласкі Божай!..

Пакуль айцец Стахор разважаў сам з сабой, Агей і яго браты перанялі Белазора на другім баку Бярэзіны.

Дарута нецярпліва торгнулася:

- Пайшлі!

Берагам ракі, парослым бярозамі і вербалозам яны хутка дайшлі да замкавага кургана, абкружанага з гэтага боку радамі завостраных дубовых бярвёнаў, якія надзейна мацавалі курган, не даючы рацэ пад час вясновага разводдзя падмываць яго.

- Давай, Зенка! Вядзі! - прашаптала Дарута.

Заўсёды блазлівы юнак злёгку ўздрыгнуў і моўчкі рушыў да вострых бярвёнаў, што заступалі дарогу. Аднолькавыя на выгляд, яны былі добрыя знаёмыя Зенку. Ён упэўнена штурхнуў адно з іх. Бервяно нібыта зварух-нулася, але не падалося.

- Іржа! - ахнуў Зенка, у абавязкі якога калісьці ўваходзіла дапамога старому наглядчыку патаемнай механікі княжага замчышча.

- Дай! - Дарута плячом навалілася на бервяно.

- Ніжэй бяры, - падказаў Зенка, становячыся побач.

І праўда, бервяно з’ехала ўбок, адкрываючы невялічкі праход над рудымі ад іржы палазамі. Зенка юркнуў у гэты праход і нечакана праваліўся пад зямлю разам з пляцоўкай зубчастых бярвёнаў.

- Ідзіце сюды! - з лазу высунуліся рогі драўляных крокваў.

Дарута і айцец Стахор па чарзе спусціліся па кроквах у цёмную каменную клетку.