Электронная книга - «Το Μονοπάτι των Αιχμών». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν, Ο Τροχός του Χρόνου, συνεχίζεται...
Οι ορδές των εισβολέων Σωντσάν έχουν καταλάβει το Έμπου Νταρ. Μ Νυνάβε, η Αβιέντα κι η Ηλαίην κατευθύνονται στο Κάεμλυν, με σκοπό να αναλάβει η τελευταία τον θρόνο που της ανήκει δικαιωματικά, αλλά στην πορεία ανακαλύπτουν έναν εχθρό πολύ χειρότερο από τους Σωντσάν.
Στο Ίλιαν, ο Ραντ ορκίζεται να απωθήσει τους Σωντσάν, όπως είχε κάνει και στο παρελθόν, παρ’ όλο που σημάδια παράνοιας εμφανίζονται στις τάξεις των Άσα’μαν.
Στο μεταξύ, οι επαναστημένες Άες Σεντάι με επικεφαλής τη νεαρή Άμερλιν Εγκουέν Αλ’Βέρ έρχονται αντιμέτωπες με έναν στρατό που απειλεί να τις κρατήσει μακριά από τον Λευκό Πύργο. Η Εγκουέν, όμως, είναι αποφασισμένη να εκθρονίσει τη σφετερίστρια Ελάιντα και να ενώσει ξανά τις Άες Σεντάι. Ωστόσο, δεν αντιλαμβάνεται ακόμα το τίμημα που οι άλλοι —αλλά και η ίδια— θα πληρώσουν.
Ο Πέλιβαρ πήδησε όρθιος. «Το ζήτημα είναι πως πρέπει να πάτε από αλλού». Η φωνή του ήταν απρόσμενα βροντερή και σταθερή σχεδόν όσο και της Αραθέλε. «Αν χρειαστεί να πεθάνω για να υπερασπίσω τη γη μου και τους ανθρώπους μου, καλύτερα να το κάνω εδώ παρά κάπου που θα πεθάνουν κι αυτοί μαζί μου».
Υποχώρησε κάτω από την κατευναστική χειρονομία της Αραθέλε και βυθίστηκε ξανά στο κάθισμά του. Η ματιά του ήταν σκληρή και δεν έδειχνε να έχει χαλαρώσει και πολύ. Η Ήμλυν, μια πλαδαρή γυναίκα τυλιγμένη σε μαύρο μάλλινο, συγκατένευσε, όπως επίσης κι ο σύζυγός της με το τετραγωνισμένο πρόσωπο.
Ο Ντόνελ απέμεινε να κοιτάει τον Πέλιβαρ λες κι η συγκεκριμένη σκέψη δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό του· δεν ήταν ο μόνος. Μερικοί από τους Μουραντιανούς που στέκονταν όρθιοι άρχισαν να διαφωνούν μεγαλόφωνα, μέχρι που οι υπόλοιποι τους ανάγκασαν να κάνουν ησυχία. Κάποιες φορές, χρειάστηκε να τους απειλήσουν με μια υψωμένη γροθιά. Τι είχε καταλάβει το μυαλό αυτών των ανθρώπων, κάνοντάς τους να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τους Αντορινούς;
Η Εγκουέν πήρε μια βαθιά ανάσα. Ένα μπουμπούκι που ανοίγει κάτω από τις ακτίνες του ήλιου. Δεν την είχαν αναγνωρίσει ως Έδρα της Άμερλιν —η Αραθέλε την είχε αγνοήσει σε τέτοιο βαθμό, που λίγο ακόμα και θα την έδιωχνε!— ωστόσο της είχαν δώσει ό,τι επιθυμούσε. Ηρεμία. Τώρα ήταν η στιγμή που η Λελαίν κι η Ρομάντα περίμεναν από εκείνη να προσφωνήσει μία από τις δυο τους για να χειριστεί αυτές τις διαπραγματεύσεις. Ήλπιζε να τους έχει δεθεί το στομάχι κόμπος από την αγωνία για το ποια από τις δύο θα διάλεγε. Δεν θα υπήρχαν διαπραγματεύσεις. Τίποτα.
«Η Ελάιντα», είπε κοιτώντας κατάματα την Αραθέλε και τους καθισμένους ευγενείς, «είναι μια σφετερίστρια που καταπάτησε όλα όσα περιέχει η ίδια η καρδιά του Λευκού Πύργου. Εγώ είμαι η Έδρα της Άμερλιν». Ξαφνιάστηκε από το πόσο επιβλητική και ψυχρή κατάφερε να ακουστεί. Δεν εξεπλάγη τόσο όμως όσο άλλες φορές στο παρελθόν. Μα το Φως, ήταν πράγματι η Έδρα της Άμερλιν. «Κατευθυνόμαστε στην Ταρ Βάλον για να εκθρονίσουμε την Ελάιντα και για να τη δικάσουμε, αλλά αυτό είναι θέμα που απασχολεί τον Λευκό Πύργο κι όχι εσάς, που το μόνο που επιθυμείτε είναι η αλήθεια. Αλλά κι ο αυτοαποκαλούμενος Μαύρος Πύργος είναι επίσης δικό μας θέμα. Άντρες με την ικανότητα της διαβίβασης ανέκαθεν απασχολούσαν τον Λευκό Πύργο. Θα τους αντιμετωπίσουμε σύμφωνα με την επιλογή μας όταν έρθει η ώρα, και σας διαβεβαιώνω πως αυτή η ώρα δεν έχει φτάσει ακόμα. Προηγούνται σπουδαιότερα πράγματα».
Άκουσε τις Καθήμενες πίσω της να αναδεύονται. Πάγκοι που μετακινούνταν και το ξερό θρόισμα από σκιστές φούστες που τακτοποιούνταν. Αν μη τι άλλο, κάποιες από αυτές θα πρέπει να είχαν ενοχληθεί πολύ. Πάντως, δεν ήταν και λίγες όσες είχαν εισηγηθεί ότι ο Μαύρος Πύργος έπρεπε να πάρει ένα καλό μάθημα. Κανείς δεν πίστευε πως θα υπήρχαν εκεί περισσότεροι από μια ντουζίνα άντρες το πολύ, άσχετα απ’ όσα είχαν ακούσει. Στο κάτω-κάτω, πόσο πιθανόν ήταν εκατοντάδες άντρες να επιθυμούν να διαβιβάσουν; Μπορεί, πάλι, η αντίδρασή τους να οφειλόταν στη συνειδητοποίηση πως η Εγκουέν δεν επρόκειτο να προσφωνήσει στη θέση της ούτε τη Ρομάντα ούτε τη Λελαίν.
Η Αραθέλε την κοίταξε βλοσυρή, αντιλαμβανόμενη κάτι στην ατμόσφαιρα. Ο Πέλιβαρ έκανε μια κίνηση σαν να ήταν έτοιμος να ξανασηκωθεί, κι ο Ντόνελ πετάχτηκε επάνω γκρινιάζοντας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει η Εγκουέν ήταν να συνεχίσει. Αυτό και τίποτα άλλο.
«Κατανοώ απόλυτα το ενδιαφέρον σας», εξακολούθησε με τον ίδιο τυπικό τόνο στη φωνή της, «και θα προβώ σε εξηγήσεις». Τι ήταν αυτή η παράξενη επιστράτευση που είχε χρησιμοποιήσει η Ομάδα; Ναι, είχε έρθει η ώρα να ρίξει το ζάρι. «Σας δίνω τον λόγο μου ως Έδρα της Άμερλιν. Θα μείνουμε εδώ για ένα μήνα περίπου, προκειμένου να ξεκουραστούμε, κι έπειτα θα εγκαταλείψουμε το Μουράντυ, αλλά δεν θα περάσουμε τα σύνορα με το Άντορ. Δεν πρόκειται να ξαναενοχλήσουμε ούτε το Μουράντυ ούτε το Άντορ στο μέλλον. Είμαι σίγουρη», πρόσθεσε, «πως οι Μουραντιανοί άρχοντες κι αρχόντισσες με χαρά θα μας προμηθεύσουν τα απαραίτητα με αντάλλαγμα πολύ καλής ποιότητας ασήμι. Θα πληρώσουμε σε λογικές τιμές». Δεν είχε νόημα να κατευνάσει τους Αντορινούς, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε πως οι Μουραντιανοί θα ήταν αυτοί που θα φόρτωναν τα άλογα και θα φρόντιζαν για τις προμήθειες.