Ο Ταξιδιώτης της Αυγής

»Το επικίνδυνο τέρας δεν το ’χε σε τίποτα να μου ριχτεί με το σπαθί του, κι έτσι αναγκάστηκα να ζητήσω συγγνώμη. Κι ο Κασπιανός έδειξε το αληθινό του πρόσωπο, ο απάνθρωπος, ο τύραννος, και είπε φωναχτά για να τ’ ακούσουν όλοι πως, στο εξής, όποιος πιάνεται να κλέβει νερό, “θα τρώει δυο ντουζίνες”. Δεν ήξερα τι θα πει αυτό, αλλά μου το εξήγησε ο Έντμουντ. Εμ, βέβαια, σε κάτι τέτοια είναι ξεφτέρια τα Πηβενσόπουλα, με τα παλιοβιβλία που διαβάζουν!

»Κι αφού με απείλησε τόσο άνανδρα, ο Κασπιανός άλλαξε τροπάρι κι άρχισε τις νουθεσίες. Είπε πως με λυπάται, μα όλοι νιώθουν σαν να ’χουν πυρετό και πως δεν είμαι ο μόνος και πρέπει να κάνουμε υπομονή και τα λοιπά. Είναι αισχρός και ξιπασμένος. Σήμερα έμεινα στο κρεβάτι.

»7 Σεπτεμβρίου. Σήμερα φύσηξε, πάλι απ’ τα δυτικά. Προχωρήσαμε λίγα μίλια ανατολικά, μ’ ένα κομμάτι του πανιού δεμένο στο μπομπρέσο (έτσι το λέει ο Δρινιανός) που το ’στησαν όρθιο και το ’δεσαν στο απομεινάρι του κανονικού καταρτιού. Διψάω φριχτά.

»8 Σεπτεμβρίου. Αρμενίζουμε πάντα ανατολικά. Τώρα δε σηκώνομαι απ’ την κουκέτα μου και δε βλέπω κανέναν άλλον εκτός απ’ τη Λούσυ, ώσπου να κατεβούν για ύπνο οι δυο σατανάδες. Η Λούσυ μου δίνει δυο γουλιές απ’ το νερό της. Λέει πως τα κορίτσια διψάνε λιγότερο απ’ τ’ αγόρια. Πάντα το ’λεγα εγώ, αλλά φαίνεται πως ισχύει περισσότερο στη θάλασσα.

»9 Σεπτεμβρίου. Ξηρά ενόψει. Ένα θεόρατο βουνό, πέρα στα νοτιοανατολικά.

»10 Σεπτεμβρίου. Το βουνό φαίνεται πιο καθαρά, πιο μεγάλο, μα είναι ακόμη μακριά. Σήμερα φύσηξε κανονικά, ούτε κι εγώ ξέρω έπειτα από πόσον καιρό.