Wielkie Polowanie

Mat był wyraźnie zakłopotany, ale skwapliwie przytaknął.

— Muszę, nieprawdaż? Muszę znaleźć sztylet.

Trzecia kreska utworzyła odcisk ptasiej łapy. Verin zerknęła z ukosa na Randa.

— Pojadę — zapewnił ją. — Po to przecież tu jestem.

W oczach Verin pojawiło się dziwne światło, domyślny błysk, pod wpływem którego Randowi zrobiło się nieswojo.

— By Matowi pomóc w odnalezieniu sztyletu — powiedział oschłym tonem — a Ingtarowi w odnalezieniu Rogu.

„A także przez Faina — dodał w duchu. — Muszę znaleźć Faina, o ile nie jest za późno”.

Verin wyryła czwartą kreskę, zmieniając ślad ptasiej łapy w koślawą gwiazdę.

— I kto jeszcze? — spytała łagodnym głosem. Trzymała patyk w powietrzu.

— Ja — odezwał się Perrin, o ułamek sekundy wyprzedzając Loiala, który wszedł mu w słowo swoim: — Ja chyba też chciałbym jechać — a także Uno i pozostałych Shienaran, którzy podnieśli wrzawę, że też chcą się przyłączyć.

— Perrin był pierwszy — powiedziała Verin, jakby to przesądzało sprawę. Dodała piątą kreskę i otoczyła wszystkie pięć kołem.

Randowi włosy stanęły dęba, takie samo koło przedtem zamazała.

— Pojedzie pięciu — mruknęła.

— Naprawdę chciałbym zobaczyć Falme — odezwał się Loial. — Nigdy nie widziałem oceanu Aryth. A poza tym mogę nieść szkatułę, jeśli Róg nadal jest w niej trzymany.

— Zabierz choć mnie, mój panie — powiedział Uno. — Ty i lord Rand będziecie potrzebowali, by ktoś was wspierał mieczem, jeśli ci cholerni Seanchanie spróbują was zatrzymać.

Pozostali żołnierze oznajmili hałaśliwie, że są tego samego zdania.

— Nie bądźcie głupi — ofuknęła ich Verin. Pod wpływem jej wzroku umilkli. — Wszyscy jechać nie możecie, Nieważne jak niefrasobliwi są Seanchanie wobec obcych, z pewnością zauważą dwudziestu żołnierzy, a wy nawet bez zbroi wyglądacie na żołnierzy. Poza tym jeden albo dwóch więcej niczego nie zmieni. Pięciu to dostatecznie mało, by wjechać do miasta bez zwracania uwagi, a ponadto stosowną jest rzeczą, by wśród nich byli ci jadący z nami trzej ta’veren. Nie, Loial, ty też musisz zostać. Na Głowie Tomane nie ma żadnych ogirów. Przyciągałbyś uwagę, tak samo jak inni.

— Co z tobą? — spytał Rand.

Verin pokręciła głową.

— Zapomniałeś o damane. — Przy wypowiadaniu te· go słowa niesmak wykrzywił jej usta. — Pomóc mogłabym jedynie poprzez przenoszenie Mocy, a ściągając na was damane, bynajmniej pomocna nie będę. Taka damane nie musi znajdować się blisko, by widzieć, ona wyczuje przenoszącą kobietę albo przenoszącego mężczyznę, skoro już o tym mowa, jeśli się nie dopilnuje, by ilość przenoszonej Mocy była niewielka.

Nie spojrzała na Randa, któremu się wydało, że ona nie patrzy na niego ostentacyjnie, natomiast Mat i Perrin pode· rwali się na nogi, nagle zaalarmowani.

— Mężczyzna — żachnął się Ingtar. — Verin Sedai, po cóż piętrzyć problemy? Dość ich mamy bez podejrzewania mężczyzn o przenoszenie. Szkoda jednak, że cię tam nie będzie. Gdybyśmy cię potrzebowali...

— Nie, musicie pojechać w piątkę. — Verin przejechała stopą po kole wyrysowanym w błocie, częściowo je zamazując. Marszcząc czoło popatrzyła uważnie na każdego z nich po kolei. — Pojedzie pięciu.

Przez chwilę wydawało się, że Ingtar znowu będzie zadawał jej pytania, napotkawszy jednak twardy wzrok, wzruszył ramionami i zwrócił się do Hurina.

— Jak daleko stąd do Falme?

Węszyciel podrapał się po głowie.

— Gdybyśmy wyruszyli zaraz i jechali całą noc, bylibyśmy tam przed wschodem słońca.

— No to właśnie tak zrobimy. Dość marnowania czasu. Wszyscy osiodłajcie konie. Uno, poprowadzisz wszystkich za nami, tylko kryjcie się i nie pozwólcie, by...

Gdy Ingtar kontynuował wydawanie poleceń, Rand przyjrzał się rysunkowi. Przedstawiał teraz popsute koło, miało tylko cztery szprychy. Nie wiedzieć czemu na ten widok poczuł dreszcz. Zauważył, że Verin go obserwuje swymi ciemnymi oczyma, pojaśniałymi teraz i czujnymi jak u ptaka. Z nie lada wysiłkiem oderwał wzrok i zaczął zbierać swój dobytek.

„Pozwalasz, by wyobraźnia zwodziła cię na manowce — skarcił się z irytacją. — Ona nie będzie mogła nic zrobić, jeśli jej tam nie będzie”.