De Cock en de smekende dood

De Cock nam hem nauwkeurig op. Hij schatte hem op rond vijfentwintig jaar. Voor zijn leeftijd was hij te gedegen gekleed in een beigebruin kostuum van grove tweed. Met een flauwe glimlach om zijn lippen stapte hij op de grijze speurder toe.

‘U… eh, u bent rechercheur De Cock?’

De oude rechercheur stond op van zijn stoel.

‘Om u te dienen,’ sprak hij vormelijk.

De jongeman boog wat stram.

‘Ik ben Jean-Baptiste Devoordere… oudste zoon.’

De Cock stak de jongeman zijn hand toe.

‘Ik condoleer u met de dood van uw vader,’ sprak hij gedragen.

‘Zijn plotseling heengaan moet voor u en de familie een geweldige schok zijn geweest.’

De jongeman knikte vaag en nam plaats op de stoel die De Cock hem bood.

‘Moeder heeft mij opgedragen om met u te praten. Ze kan het niet vatten. Ze begrijpt het niet. Ze wil meer weten van die flat… van… eh, van die juffrouw, die mijn vader kennelijk wel eens bezocht.’ Hij hield zijn hoofd iets schuin. ‘Wij menen begrepen te hebben dat in diezelfde flat ook de heer Vanderbruggen om het leven is gebracht?’

De Cock keek hem strak aan.

‘En door dezelfde dader.’ Hij zweeg even. ‘De uitvoering is vrijwel identiek.’

De jongeman slikte.

‘U bedoelt, dat de heer Vanderbruggen en mijn vader door een en dezelfde man zijn vermoord?’

De Cock knikte traag.

‘Zo is het. Het is echter niet zo, dat de dader per se een man moet zijn geweest.’

‘Het zou ook een vrouw kunnen zijn?’

‘Inderdaad.’

De jongeman schudde bedroefd zijn hoofd.

‘Wat heeft het voor zin?’ riep hij opstandig. ‘Mijn vader werkte hard. Hij stond aan het hoofd van een enorme onderneming en verschafte werk aan tienduizenden. Waarom zou men zo’n man…’

De Cock onderbrak hem.

‘U kende de heer Vanderbruggen?’

‘Zeker. Hij was een vriend van mijn vader.’

‘Al lang?’

Jean-Baptiste Devoordere spreidde zijn armen.

‘Zolang als ik weet. Als kind ging ik al met de familie Vanderbruggen met vakantie. Meestal naar Zwitserland. Daar hebben ze een chalet.’

De Cock knikte begrijpend.

‘U kent Stella?’

Om de lippen van Jean-Baptiste Devoordere gleed weer die vage glimlach.

‘Stella was mijn jeugdliefde… als je dat op mijn leeftijd al kunt zeggen. Ik mocht haar erg graag.’ Hij grinnikte zachtjes. ‘Als kind kon ik nooit de verleiding weerstaan om haar lange vlechten in elkaar te knopen. Dat vond ik zalig. Ook later, in onze tienertijd trokken we veel met elkaar op.’

‘Tot een huwelijk is het niet gekomen?’

Jean-Baptiste Devoordere liet zijn hoofd wat zakken.

‘Ze trouwde Henri la Croix… een simpele bankbediende.’

De Cock keek naar hem op, proefde de ondertoon.

‘Begrijpt u iets van haar verdwijning?’

De uitdrukking op het gezicht van Jean-Baptiste versomberde. ‘Ik denk dat ze bang is…. dat ze zich met haar kind ergens schuilhoudt.’

De Cock trok wat nonchalant zijn schouders op.

‘Ze verscheen zelfs niet op de begrafenis van haar vader. En dat intrigeert mij nog steeds. Ze was erg op hem gesteld.’

Jean-Baptiste keek hem verbaasd aan.

‘Stella,’ sprak hij hoofdschuddend, ‘Stella was helemaal niet zo op haar vader gesteld. Integendeel. Die twee hadden vaak slaande ruzie. Stella is zelfs een paar maal van huis weggelopen.’

De Cock trok rimpels in zijn voorhoofd.

‘Maar bij de scheiding van haar ouders koos ze toch de zijde van haar vader?’

Jean-Baptiste grijnsde.

‘Omdat de bankier Vanderbruggen het symbool was van rijkdom en macht… zaken die haar moeder en haar broer maar matig interesseerden.’

‘En Stella?’

‘Ze joeg ze na.’

‘Hoe?’

Jean-Baptiste Devoordere gebaarde vertwijfeld.

‘Ik ken haar toch.’ Het klonk wat geprikkeld. ‘Ik ben jaren met haar opgetrokken. Als Stella iets in haar hoofd had… gebeurde het.’

De Cock streek met zijn pink over de rug van zijn neus.

‘Haatte Marius zijn vader?’

Jean-Baptiste Devoordere antwoordde niet direct.

‘Marius is een wat vreemde jongen,’ sprak hij nadenkend. ‘Altijd al geweest. Hij kon het niet zo erg best met zijn vader vinden. De heer Vanderbruggen was ook een moeilijke man, die veel van zijn kinderen vergde. Toch denk ik dat zijn vader voor Marius te groot was… te groot om hem werkelijk te haten.’ Hij zweeg even, keek de grijze speurder onderzoekend aan. ‘Waarom vraagt u niet of ik mijn vader haatte?’

De Cock glimlachte.

‘Deed u dat?’

Jean-Baptiste Devoordere reageerde heftig.

‘Ik hield van mijn vader,’ riep hij luid, aangedaan. ‘Ik bewonderde zijn inzet, geestkracht en werkdrift. Hij was in mijn ogen een fantastische vent.’ Hij verschoof iets op zijn stoel. Zijn gezicht zag rood en in zijn ogen kwam een wilde blik. ‘En ik zal er persoonlijk op toezien dat zijn moordenaar wordt gevonden… dat mijn vader recht wordt gedaan.’ Hij wees met gestrekte arm naar De Cock. ‘Ook u hebt schuld aan zijn dood.’