Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

— Czy ty i Ester-Malke wystąpiliście o prawo stałego pobytu?

— To twoja duża prośba?

— Nie, tylko wstęp.

— Wystąpiliśmy o zieloną kartę. Wszyscy w Okręgu wystąpili o kartę stałego pobytu, chyba że wyjeżdżają do Kanady czy Argentyny albo gdzieś. O Jezu, Mejer, a ty?

— Wiem, że powinienem — mówi Landsman. — Może i wystąpiłem? Nie pamiętam.

To zbyt duży wstrząs dla Miśka, znacznie większy niż sprawa, w której przyszli tu z Landsmanem.

— Dobra już, dobra, wystąpiłem — zapewnia Landsman. — Przypomniałem sobie. Jasne. Wypełniłem formularz I-999 i w ogóle.

Miśko kiwa głową, jakby wierzył w to kłamliwe oświadczenie.

— No — mówi Landsman. — Znaczy zostajecie, tak? W Sitka?

— Pod warunkiem że nas zalegalizują.

— A macie jakiś powód, by sądzić, że nie?

— Zwyczajnie, statystyka jest przeciwko nam. Mówi się, że zostanie mniej niż czterdzieści procent. — Miśko kręci głową. Ten gest ostatnio stał się ogólnonarodową reakcją na pytanie, dokąd po Przejęciu udadzą się Żydzi z Sitka i co właściwie mają ze sobą zrobić. Tak naprawdę nikt niczego nie gwarantuje, bo czterdzieści procent to tylko kolejna plotka na koniec czasu. Kilku oszołomów twierdzi, że zezwolenie na pobyt w świeżo powiększonym stanie Alaska otrzyma góra dziesięć, a może tylko pięć procent mieszkających tu Żydów, inni nawołują do zbrojnego oporu, secesji, deklaracji niepodległości i tak dalej. Landsman bardzo niewiele uwagi zwraca na te pogłoski i kontrowersje, choć to najważniejszy problem w jego lokalnym kosmosie.

— A twój stary? — pyta. — Ma jeszcze jakieś wpływy?

Jak ujawnił w swoim tekście Denny Brennan, Herc Szemec przez czterdzieści lat wykorzystywał stanowisko okręgowego dyrektora programu nadzoru FBI do własnych rozgrywek z Amerykanami. Biuro zatrudniło go na początku lat pięćdziesiątych, aby zwalczał komunistów i żydowską lewicę, która choć skłócona, była silna, zgorzkniała, podejrzliwa wobec Ameryki oraz, zwłaszcza jeśli idzie o uchodźców z Izraela, niespecjalnie zadowolona z przyjazdu tutaj. Herc Szemec, którego zadaniem było monitorowanie i infiltracja miejscowej populacji czerwonych, starł ją z powierzchni ziemi. Socjalistów rzucił na pożarcie komunistom, stalinistów trockistom, syjonistów izraelskich syjonistom z Europy Wschodniej, a gdy czas żarcia minął, otarł gęby niedobitkom i poszczuł ich na siebie nawzajem. Na początku lat sześćdziesiątych Herc, napuszczony na rodzący się radykalny ruch Tlingitów, im również powyrywał kły i pazury.

Jednak wszystkie te działania, jak wykazał Brennan, stanowiły jedynie przykrywkę dla prawdziwego celu Herca: uzyskania dla Okręgu stałego statusu bądź — w najdzikszych marzeniach — państwowości. „Dosyć tych wędrówek — Landsman pamięta słowa wuja, skierowane do jego ojca, któremu aż do śmierci trzepotał w duszy syjonistyczny romantyzm. — Dosyć ekspulsji, migracji i życzeń spotkania za rok w krainie wielbłądów. Pora, byśmy wzięli, co się da, i nie dali się stąd ruszyć”.

Jak się okazało, wuj Herc co roku przeznaczał niemal połowę oficjalnego budżetu na łapówki dla ludzi, którzy zatwierdzili go na stanowisku. Kupował senatorów, kusił ważniaków z Kongresu, a przede wszystkim uwodził bogatych amerykańskich Żydów, których wpływy uważał za kluczowe dla swego planu. Trzykrotnie ustawa o stałym statusie podnosiła głowę i trzykrotnie konała, dwa razy w komisjach, raz po wyrównanej, zaciekłej bitwie na sali obrad Kongresu. Rok później zaś obecny prezydent Stanów Zjednoczonych zwyciężył w wyborach, między innymi dzięki obietnicy, że wyegzekwuje dawno zaległe Przejęcie pod hasłem „Alaska dla Alaskijczyków, dzika i czysta”. I Dennis Brennan zapędził Herca do kryjówki pod spróchniałym pniem.

— Mój stary? — mówi Miśko. — W tym swoim kieszonkowym rezerwacie? Ze swoją kozą? I lodówką pełną łosiowego mięsa? Jasne, kurwa, to szara eminencja w korytarzach władzy. Ale poza tym wszystko wygląda świetnie.

— Tak?

— Ester-Malke i ja mamy trzyletnie pozwolenia na pracę.

— To dobry znak.

— Tak powiadają.

— Oczywiście nie zrobisz nic, co mogłoby narazić na szwank twoje perspektywy.

— Nie.

— Nie odmówisz wykonania rozkazu. Nikogo nie wkurzysz. Nie zaniedbasz obowiązków.

— Nigdy.

— No, to mamy z głowy. — Landsman sięga do kieszeni marynarki i wyjmuje szachownicę. — Czy kiedykolwiek mówiłem ci o liście, który zostawił mój ojciec przed śmiercią?

— Podobno to był wiersz.

— Raczej rymowanka — uściśla Landsman. — Sześć linijek po żydowsku, zaadresowanych do bezimiennej kobiety.

— Oho.

— Nie, nie. Nic z tych rzeczy. Jak by to powiedzieć… wyrażał w nim ubolewanie z powodu własnej niedoskonałości. I rozgoryczenie klęską. Zapewniał o swym szacunku i oddaniu. Wyznawał wdzięczność za udzieloną pociechę, a przede wszystkim za chwile zapomnienia, jakie przeżył dzięki niej przez te wszystkie trudne lata.