Электронная книга - «Ο Άρχοντας του Χάους». Краткое содержание книги:
Ας ξανακαλπάσει ο Δράκοντας στους ανέμους του χρόνου...
Ο Τροχός γυρνά κι οι άνεμοι του πεπρωμένου σαρώνουν τη γη. Ο Ραντ αλ’Θόρ, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, παλεύει απεγνωσμένα για να ενώσει τα έθνη υπό την αρχηγία του πριν από την Τελευταία Μάχη, ενώ ο Σκοτεινός είναι έτοιμος να δραπετεύσει από την αιώνια φυλακή του κι οι αθάνατοι Αποδιωγμένοι στήνουν δόκανα στην ανυποψίαστη ανθρωπότητα.
Στον Λευκό Πύργο της Ταρ Βάλον, υπό τη δεσποτική Άμερλιν Ελάιντα, αποφασίζουν πως πρέπει να κάνουν τον Ραντ μαριονέτα τους. Στο Σαλιντάρ η Εγκουέν αλ’Βέρ ανακαλύπτει πως κι οι εξόριστες Άες Σεντάι έχουν τα δικά τους σχέδια γι’ αυτόν.
Η αφύσικη ξηρασία και το καλοκαίρι συνεχίζονται ακόμα και τους μήνες του χειμώνα, κι η Νυνάβε αλ’Μεάρα μαζί με την Ηλαίην, την Κόρη-Διάδοχο του Άντορ, αγωνίζονται να βρουν το μυθικό τερ’ανγκριάλ που μπορεί να ελέγξει τον καιρό, ενώ η Βασίλισσα Μοργκέις είναι ουσιαστικά αιχμάλωτη των Τέκνων του Φωτός που απλώνουν την εξουσία και την επιρροή τους.
Κι από την άλλη άκρη του κόσμου, ο Πέριν Αϋμπάρα νιώθει ως τα’βίρεν το κάλεσμα του Ραντ και σπεύδει μαζί με τους τοξότες των Δύο Ποταμών, που εξορμούν σε πόλεμο για πρώτη φορά ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια.
«Αν τις ήθελα νεκρές, θα τις σκότωνα εγώ ο ίδιος». Πίστευε ότι μπορούσε να το κάνει, αν επιχειρούσαν να τον σκοτώσουν ή να τον ειρηνέψουν. Τουλάχιστον, αυτό έλπιζε. Αλλά θα δοκίμαζαν, άραγε, να κάνουν το ένα ή το άλλο τώρα που τον είχαν δεσμεύσει; Ήταν κάτι που δεν σκόπευε να πει στον Τάιμ· ακόμα κι αν δεν είχε τα μουρμουρητά του Λουζ Θέριν, δεν τον εμπιστευόταν τόσο που να του αποκαλύψει τις αδυναμίες του. Φως μου, πώς την άφησα να αποκτήσει τέτοιο δικαίωμα πάνω μου; «Αν έρθει η ώρα να σκοτώσουμε Άες Σεντάι, θα σου το πω. Ως τότε, δεν θέλω ούτε τις φωνές να τους βάλει κανείς, εκτός αν πάνε να του πάρουν το κεφάλι. Και μάλιστα, ούτε να τις πλησιάζετε. Δεν θέλω επεισόδια, δεν θέλω κάτι να τις στρέψει εναντίον μου».
«Νομίζεις πως δεν είναι ήδη εναντίον σου;» μουρμούρισε ο Τάιμ. Ο Ραντ και πάλι τον αγνόησε. Αυτή τη φορά επειδή δεν ήξερε την απάντηση.
«Και δεν θέλω να καταλήξει κανείς νεκρός ή ειρηνεμένος επειδή πήρε πολύ θάρρος. Κανόνισε να το καταλάβουν. Σε καθιστώ προσωπικά υπεύθυνο γι’ αυτούς».
«Όπως επιθυμείς», είπε ο Τάιμ, σηκώνοντας ξανά τους ώμους. «Κάποιοι θα σκοτωθούν, είτε αυτό γίνει νωρίς είτε αργά, εκτός αν θέλεις να τους κρατήσεις κλεισμένους εδώ. Και να το κάνεις αυτό, κάποιοι μάλλον θα πεθάνουν. Δεν θα χρειαζόταν να τους προστατεύεις έτσι, αν με άφηνες να πάω να ψάξω».
Το είχαν ξανασυζητήσει. Ο Ραντ κοίταξε τους μαθητές. Ένας ιδρωμένος νεαρός με ξεπλυμένα ξανθά μαλλιά πάλευε να πάει μια πέτρα στη θέση της. Όλο έχανε το σαϊντίν κι η πέτρα προχωρούσε με πηδηματάκια στο έδαφος. Σε λίγες ώρες θα ερχόταν από το Παλάτι η άμαξα με τους υποψήφιους που είχαν φτάσει από το προηγούμενο μεσημέρι. Αυτή τη φορά ήταν τέσσερις. Κάποιες μέρες έρχονταν μόνο τρεις ή δύο, αν και γενικά ο αριθμός τους αυξανόταν. Είχαν έρθει δεκαοκτώ από τότε που είχε φέρει τον Τάιμ εδώ πριν από επτά μέρες, και μόνο τρεις απ’ αυτούς μπορούσαν να μάθουν να διαβιβάζουν. Ο Τάιμ ισχυριζόταν ότι ήταν σημαντικός αριθμός, δεδομένου ότι απλώς είχαν έρθει στο Κάεμλυν ψάχνοντας για την ευκαιρία. Είχε επισημάνει επανειλημμένως ότι μ’ αυτό το ρυθμό θα έφταναν τον Πύργο σε έξι περίπου χρόνια. Ο Ραντ δεν χρειαζόταν να του θυμίσει κάποιος ότι δεν είχε έξι χρόνια. Και δεν είχε το χρόνο να τους αφήσει να εκπαιδεύονται πιο αργά.
«Πώς θα το έκανες;»
«Χρησιμοποιώντας πύλες». Ο Τάιμ το είχε ξεσηκώσει αυτό αμέσως· μάθαινε ταχύτατα ό,τι του έδειχνε ο Ραντ. «Μπορώ να επισκέπτομαι δυο-τρία χωριά κάθε μέρα. Στην αρχή θα είναι πιο εύκολο στα χωριά απ’ όσο ακόμα και στις μικρές πόλεις. Θα αφήσω τον Φλιν να επιβλέπει τα μαθήματα —είναι ο πιο προχωρημένος, παρά αυτό που είδες- και θα πάρω τον Γκρέηντυ ή τον Χόπγουιλ ή τον Μορ. Θα πρέπει να μας δώσεις μερικά γερά άλογα. Το ψοφίμι που σέρνει το κάρο δεν βολεύει».
«Τι σκοπεύεις να κάνεις, όμως; Θα μπεις καβάλα στ’ άλογο και θα ανακοινώσεις ότι ψάχνεις για άνδρες που μπορούν να διαβιβάζουν; Θα είσαι τυχερός αν οι χωρικοί δεν προσπαθήσουν να σε κρεμάσουν».
«Μπορώ να γίνω πιο διακριτικός», είπε ξερά ο Τάιμ. «Θα πω ότι στρατολογώ άνδρες για να ακολουθήσουν τον Αναγεννημένο Δράκοντα». Πιο διακριτικός; Όχι πολύ. «Έτσι ο κόσμος θα φοβηθεί αρκετά ώστε να με αφήσουν ήσυχο μέχρι να μαζέψω όσους είναι πρόθυμοι. Κι έτσι απαλλασσόμαστε από όσους δεν είναι έτοιμοι να σε υποστηρίξουν. Δεν φαντάζομαι να θέλεις να εκπαιδεύσεις άνδρες που με την πρώτη ευκαιρία θα στραφούν εναντίον σου». Σήκωσε το φρύδι ερωτηματικά, όμως δεν περίμενε να ακούσει την απάντηση, η οποία ήταν περιττή. «Όταν θα τους έχω πάρει με ασφάλεια από το χωριό, μπορώ να τους φέρω εδώ μέσω πύλης. Κάποιοι ίσως πανικοβληθούν, αλλά δεν θα είναι δύσκολο να τους κουμαντάρω. Από τη στιγμή που θα έχουν συμφωνήσει να ακολουθήσουν έναν άνδρα που μπορεί να διαβιβάζει, δεν θα είναι σε θέση να αρνηθούν να τους εξετάσω. Όσους αποτύχουν, θα τους στείλω στο Κάεμλυν. Είναι καιρός πια να φτιάξεις δικό σου στρατό αντί να εξαρτάσαι από τους στρατούς άλλων. Ο Μπασίρε ίσως αλλάξει γνώμη· αρκεί να του το πει η Βασίλισσα Τενόμπια. Και ποιος άραγε ξέρει τι θα κάνουν αυτοί οι λεγόμενοι Αελίτες;» Αυτή τη φορά κοντοστάθηκε, όμως ο Ραντ δεν άνοιξε το στόμα του. Σκεφτόταν κι ο ίδιος αυτά τα πράγματα, αν κι όχι για τους Αελίτες, όμως δεν ήταν ανάγκη να το ξέρει αυτό ο Τάιμ. Ύστερα από μια στιγμή, ο άλλος συνέχισε να μιλάει, σαν να μην είχε θίξει ποτέ αυτό το θέμα. «Πάω στοίχημα. Ό,τι ποσό θέλεις. Την πρώτη μέρα που θα βγω για στρατολόγηση, θα βρω τόσους άνδρες ικανούς να μάθουν να διαβιβάζουν όσοι θα είναι κι αυτοί που θα έρθουν μόνοι τους με τα πόδια στο Κάεμλυν μέσα σε ένα μήνα. Όταν ο Φλιν και κάποιοι από τους άλλους θα είναι έτοιμοι να βγαίνουν έξω χωρίς εμένα...» Άπλωσε τα χέρια. «Θα σου ισοφαρίσω τον Πύργο σε λιγότερο από ένα χρόνο. Και κάθε άνδρας θα είναι ένα όπλο».