Чытаю тайнапіс вачэй
- Автор: Бураўкін Генадзь
- Год: 2001
- Язык: белорусский
- Год: Юнацтва
- ISBN: 985-05-0301-7
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Чытаю тайнапіс вачэй». Краткое содержание книги:
110 вершаў, якія склалі гэтую кніжку, напісаны ў розныя гады. Але ўсе яны прысвечаны вечна маладому і светламу пачуццю кахання, у вернасці якому шчыра і ўсхвалявана прызнаюцца і наіўны, рамантычны юнак, і сталы сівы мужчына. Многія з вершаў зборніка пакладзены вядомымі беларускімі кампазітарамі на музыку і сталі папулярнымі песнямі.
Перейти на страницу:
Ці ў свеце лета,
Ці зіма,
Ці маразы,
Ці спёка,—
А без цябе
Мяне няма
Ні блізка,
Ні далёка.
Ты добра ведаеш сама ,
Хоць і не кажаш гэта:
I без мяне
Цябе няма...
Такі вось паварот сюжэта.
* * *
3 усмешкай сумнай
Па вясне
Праводжу позіркам дзяўчатак,
Што,
Як касуль пудлівых статак,
Бягуць імкліва паўз мяне.
Майму пахіламу плячу
Плячо дзяўчына не падставіць.
Я страціў даўнія падставы
Аклікнуць тых,
Каго хачу.
Цяпер я,
Нібы папскі нунцый
Ці нават сам суровы Бог,
Адно, што маю,—
Азірнуцца
І ціха адысціся ўбок.
Ну што —
Дажыўся,
Галубок?..
* * *
Калі пад зорным купалам высокім
I для мяне журботны звон праб'е,
Адкінуўшы і крыўды, і папрокі,
Я зноў цябе паклічу да сябе.
I прыпаду ў апошнім парыванні
Да дарагіх халаднаватых рук:
"Даруй мне ўсе грахі.
Даруй каханне.
I вернасць старадаўнюю даруй.
Сагрэй хаця б усмешкаю слабою,
Пакінь мне пацалунак на ілбе.
Калі мы там сустрэнемся з табою,
Я зноў навекі выберу цябе..."
* * *
Як цябе няма са мною побач,
Белы свет халодны і пусты.
I гукаю я тады на помач
У адчаі:
— Любая, дзе ты?!
Хай вакол вірыць жыццё нястомна,
Маладосць ад шчасця ў бубны б'е,
Я ўсё роўна
Быццам непрытомны
I асірацелы
Без цябе.
Поспех,
Слава,
Дабрата зямная,
Што ў душу завабілі вясну?
Без цябе,
Я гэта добра знаю,
Трацяць сваю даўнюю цану.
Адплываюць жураўліным клінам
Летуценні,
Песні
I лісты...
Можа,
Я пасля сябе пакіну
Толькі крык мой:
— Любая, дзе ты?!
* * *
Не пакідай мяне.
Пабудзь яшчэ.
Перашапчу табе ўсе казкі свету.
I прачытаю тайнапіс вачэй.
I зразумею ўсе твае сакрэты.
Дазволь,
Як пасля першага глытка,
Забыць вясновай хмельнасці гарчынкі
I залатым крылом маладзіка
Разгладзіць твае лёгкія маршчынкі.
Няхай расстання чорная жуда
Нас не кране сваім агнём халодным.
Не пакідай мяне.
Не пакідай.
Не пакідай
I сёння,
I заўсёды.
* * *
Ты, мой строгі крытык і дарадца,
Галавой хітаеш над радком:
"Вось і пачынаеш паўтарацца,
Да юнацтва цягнешся крадком.
Сённяшні самотны дзень кароткі
Да сябе ў памочнікі бяры!
Там твае галоўныя знаходкі,
Там твае бясцэнныя дары..."
Я ж аддам наступныя дары ўсе,
Не спытаўшы нават аб цане,—
Толькі б дзень той светлы поўтарыўся,
Калі ты ў жыццё прыйшла ка мне.
* * *
Патушы у сваёй душы нянавісць,
Запалі ў сваёй душы любоў.
Чорныя часы бываюць нават
У бязгрэшных белых галубоў.
Роспачнасць і ім ламае крылле,
Кідае бязлітасна на брук.
Пазнавата мы з табой адкрылі,
Што няма кахання без разлук.
Верылі мы доўга,
Што заўсёды
Будзе з намі наш шчаслівы час,
Што расчараванні і нязгоды
Існуюць на свеце не для нас.
I прыгадваць сёння недарэчы
Боль ранейшы і папрок любы...
Вунь і ў галубоў бываюць спрэчкі.
Ну а мы ж з табой —
Не галубы...
* * *
Каму б я верыў,
Каб не ты?
Мне б дзень быў шэры,
Каб не ты.
I цуд дзявочай пекнаты
Не грэў бы вочы,
Каб не ты.
Пра што б я думаў,
Каб не ты?
Памёр бы з суму,
Каб не ты.
У свеце,
Поўным
Нематы,
Я б стаў бязмоўным,
Каб не ты.
Я б быў няшчасны,
Каб не ты —
Без дабраты,
Без праваты.
I ўсё ў душы маёй дачасна
Даўно б пагасла,
Каб не ты...
Перейти на страницу: