Mistrz Zagadek z Hed [The Riddle-Master of Hed - pl]

— Tobie uwierzą.

— Niekoniecznie.

— Ale harfiście Najwyższego na pewno uwierzą. Rork przysiadł na stołku i potarł palcami oczy.

— Proszę cię, Astrinie. Wracaj ze mną do Caerweddin.

— Po co?

Rork przygarbił się.

— To nie takie proste — odezwał się cichym, spokojnym głosem harfista Najwyższego. — Najwyższy wydał nakaz aresztowania ciebie i jeśli nie wytłumaczysz się przed Heureu Ymrisem, będziesz się musiał tłumaczyć przed Najwyższym.

Astrin położył dłonie na płask na blacie zasypanym okruchami szkła.

— Z czego? — Patrzył harfiście w oczy. — Najwyższy z pewnością wiedział, że książę Hed tu jest. Z czego miałbym się przed nim tłumaczyć?

— Nie mogę się wypowiadać w imieniu Najwyższego. Mogę cię tylko ostrzec, tak jak mi kazano. Karą za nieposłuszeństwo jest śmierć.

Astrin, wpatrując się w odłamki szkła na stole, usiadł powoli. Siedział tak przez chwilę, a potem dotknął ręki Morgona.

— Masz na imię Morgon. Nikt ci jeszcze tego nie powiedział. — I spoglądając na Rorka, dodał: — Muszę spakować swoje księgi; pomożesz mi?

Żołnierze i kupiec wrócili po godzinie. Kupiec miał dziwną minę, mgliście odpowiadał na pytania Rorka.

— Rozpoznałeś ich?

— Jednego tak. Chyba. Ale…

— Wiesz, jak się nazywa? Możesz coś o nim powiedzieć?

— No… Tak. Chyba. Ale… — Kupiec potrząsnął głową, twarz miał ściągniętą. Nie zsiadł nawet z konia, tak jakby nie chciał przebywać ani chwili dłużej niż to konieczne w tym odludnym, dzikim zakątku Ymris. Rork, chyba podzielający to odczucie, odwrócił się.

— Ruszajmy. Przed zmrokiem musimy dotrzeć do Umber. I… — Spojrzał w górę, bo w tym momencie samotna łza deszczu spadła mu na twarz. — Droga do Caerweddin nie będzie łatwa.

Dzikiej Xel nie mogli zabrać do Caerweddin; siedziała na progu i odprowadzała ich zaciekawionym wzrokiem. Jechali przez równinę, kierując się na wschód. Chmury za ruinami starożytnego miasta ciemniały, wiatr harcował w trawie niczym jakaś niewidzialna, zabłąkana armia. O dziwo, deszcz lunął dopiero pod wieczór, kiedy przeprawili się przez rzekę na północnym skraju równiny i dotarli do drogi prowadzącej przez poszarpane wzgórza i zielone lasy Umber do siedziby Rorka.

Przenocowali tam w wielkim domostwie wzniesionym z czerwonych i brązowych kamieni, pochodzących ze wzgórz, w którego wielkiej sali zebrali się chyba wszyscy pomniejsi lordowie Umber. Morgon, znający tylko ciszę chaty Astrina, czuł się nieswojo wśród gwaru męskich głosów rozprawiających o wojnie, wśród kobiet traktujących go z onieśmielającą dwornością i opowiadających mu o krainie, której nie znał. Na duchu podnosiła go tylko obojętna na to wszystko twarz Astrina i harfista, który pod koniec wieczerzy zaczął grać, wypełniając okopcone kamienne ściany sali dźwiękami przypominającymi mu spokój przemiatanej wichrami równiny. W nocy, leżąc samotnie w komnacie wielkiej jak cała chata Astrina, wsłuchiwał się w zawodzenie wiatru za oknem i rozmyślał o swoim imieniu.

Opuścili Umber o świcie. Pośród czarnych, nagich sadów kłębiła się i perliła poranna mgła. Ta mgła przeszła potem w mżawkę, która towarzyszyła im przez całą drogę z Umber do Caerweddin. Morgon jechał skulony, czując, jak wilgoć przenika go do szpiku kości. Znosił to obojętnie, wybiegając myślami naprzód pod wpływem jakiejś dziwnej siły mającej swe źródło w mrokach jego niewiedzy. W pewnej chwili dostał ataku kaszlu i poczuł piekący ból w na pół zagojonej ranie w boku. Ściągnął ostro cugle. Harfista Najwyższego położył mu dłoń na ramieniu. Spoglądając w jego nieruchome, surowe oblicze, Morgon drgnął i wstrzymał oddech; wydało mu się, że dobrze je zna, ale trwało to tylko chwilę. Zaraz potem podjechał do nich zasępiony Astrin i powiedział krótko:

— Dojeżdżamy.

Starożytny dwór królów Ymris wznosił się nad morzem, u ujścia rzeki Thul, która wypływa z jednego z siedmiu jezior Lungold na zachodzie i przecina całe Ymris. Na głębokich wodach rzeki stały na kotwicy statki kupieckie; w ujściu cumowała niczym stado kolorowych ptaków flota statków o szkarłatno-złotych żaglach Ymris. Kiedy przejeżdżali przez most, posłaniec, który ich dostrzegł z dala, wbiegł szybko przez otwartą bramę w murach. Za tymi murami, na wzgórzu, stał dwór zbudowany przez Galila Ymrisa. Jego dumny fronton, skrzydła i wieże ożywiały piękne barwne wzory z kolorowych kamieni Panów Ziemi.

Przejechali przez bramę i wspięli się brukowaną drogą biegnącą lekko pod górę. Otwarto przed nimi grube dębowe wrota w drugim pierścieniu murów: wjechali na dziedziniec i zsiedli z koni. Słudzy odebrali od nich wierzchowce i zarzucili im na ramiona ciężkie, futrzane płaszcze. Ruszyli w milczeniu przez rozległy podwórzec, deszcz rosił im twarze.