Το Μονοπάτι των Αιχμών

«Πόσοι λιποτάκτες, Τόρβαλ;» ρώτησε σιγανά. Σήκωσε την κούπα με το κρασί και ρούφηξε μια γερή γουλιά, λες κι η απάντηση δεν είχε σημασία. Το κρασί θα έπρεπε να έχει ζεσταθεί, αλλά η πιπερόριζα, τα γλυκαντικά και το μοσχοκάρυδο άφηναν μια πικρή γεύση στη γλώσσα του. «Πόσες απώλειες στην εκπαίδευση;»

Ο Τόρβαλ απολάμβανε τα δροσιστικά, τρίβοντας τα χέρια του κι ανασηκώνοντας το φρύδι μπροστά στην ποικιλία των κρασιών, επιδεικνύοντας περίτρανα πόσο καλά τα γνώριζε και πόσο αρχοντικός έδειχνε. Ο Ντασίβα είχε πάρει το πρώτο δροσιστικό που του προσφέρθηκε και κοιτούσε κάπως αγριεμένος το στραβοχυμένο κύπελλο, λες κι ήταν άπλυτο. Ο Τόρβαλ έγειρε το κεφάλι του σκεφτικός, δείχνοντας έναν από τους δίσκους κι έχοντας έτοιμη την απάντηση. «Δεκαεννέα λιποτάκτες, μέχρι στιγμής. Ο Μ’Χαήλ διέταξε να τους θανατώσουν όπου κι αν τους βρουν, και να φέρουν πίσω τα κεφάλια τους για παραδειγματισμό». Πιάνοντας ένα κομμάτι αχλάδι γλασέ από τον δίσκο, το έχωσε στο στόμα του και χαμογέλασε όλος χαρά. «Αυτήν τη στιγμή, τρία κεφάλια κρέμονται σαν φρούτα από το Δέντρο του Προδότη».

«Ωραία», είπε ο Ραντ απλά. Όσοι το έσκαγαν τώρα ήταν ανάξιοι εμπιστοσύνης και θα μπορούσαν να το σκάσουν κι αργότερα, όταν θα εξαρτώνταν από αυτούς ολόκληρες ζωές. Και, φυσικά, δεν έπρεπε να τους επιτραπεί να ακολουθήσουν τον δρόμο τους. Εκείνοι οι τύποι στους λόφους, ακόμα κι αν το έσκαγαν μαζικά, ήταν λιγότερο επικίνδυνοι από έναν και μόνο άντρα που είχε εκπαιδευθεί στον Μαύρο Πύργο. Το Δέντρο του Προδότη; Ο Τάιμ ήταν καλός στις ονομασίες. Βέβαια, οι άνθρωποι είχαν ανάγκη τα στολίδια, τα σύμβολα και τα ονόματα, τα μαύρα πανωφόρια και τα εμβλήματα για να είναι μονιασμένοι. Μέχρι να φτάσει η στιγμή να πεθάνουν. «Την επόμενη φορά που θα επισκεφθώ τον Μαύρο Πύργο, θέλω να δω τα κεφάλια όλων των λιποτακτών».