Het Oog van de Wereld

Byar versrijfde, stond nog half gebukt en keek hem aan. ‘Er is een gedachte bij je opgekomen, Perijn van Tweewater, en ik wil weten wat het is.’

Heel even dacht Perijn dat hij de gedachte van Vlek bedoelde. Paniek schoot over zijn gezicht, gevolgd door opluchting. Byar kon dat onmogelijk weten.

Byar volgde de reeks uitdrukkingen op zijn gezicht en voor het eerst gingen de ogen van de Witmantel naar de steen die hij op de grond had gegooid.

Hij overwoog het opnieuw, besefte Perijn. Als hij over die steen van mening veranderde, zou hij dan de kans willen lopen dat zij erover zouden praten? Touwen konden worden doorgeschaafd nadat de mensen die ze droegen waren gedood, zelfs als dat de kans op ontdekking groter maakte. Hij keek in Byars ogen – in de schaduw van die oogholten leek het alsof de man hem aanstaarde vanuit donkere grotten – en hij zag dat hij besloten had hen te doden.

Byar deed zijn mond open en terwijl Perijn op het vonnis wachtte, gebeurde alles zo snel dat hij het niet kon volgen. Opeens verdween een van de bewakers. Het ene moment waren er twee vage schaduwen, het volgende moment slokte de nacht er een op. De tweede schildwacht draaide zich om, wilde roepen, maar voor hij ook maar iets kon zeggen, klonk er een stevige klap en viel hij neer als een gevelde boom.

Byar draaide zich om als een adder die toeslaat en de bijl wervelde zo snel in zijn hand dat hij zoemde. Perijns mond ging open voor een schreeuw, maar zijn keel werd van schrik dichtgeknepen. Even vergat hij dat Byar hen wilde doden. De Witmantel was een mens en de nacht was tot leven gekomen om hen allen op te slokken.

Toen veranderde de duisternis in Lan, met een wervelende mantel die alle tinten grijs en zwart aannam terwijl hij bewoog. De bijl in Byars hand schoot uit als een bliksemflits... en Lan leek terloops opzij te buigen, waardoor het blad zo dicht langs hem schoot dat hij de wind moest hebben gevoeld. Byars ogen werden groot toen de kracht van zijn slag hem uit zijn evenwicht bracht, waarna de zwaardhand snel met handen en voeten toesloeg, zo snel dat Perijn niet zeker was wat hij net had gezien. Wat hij met zekerheid zag, was dat Byar als een ledenpop in elkaar zakte. Voor de Witmantel op de grond dreunde, zat de zwaardhand al op zijn knieën om de lantaarn uit te blazen.

In de plotseling teruggekeerde duisternis keek Perijn niets ziend rond. Lan leek weer te zijn verdwenen.

‘Ben jij...’ Egwene snikte verstikt. ‘We dachten dat jullie dood waren. We dachten dat jullie allemaal dood waren.’

‘Nog niet.’ In het zachte gefluister van de zwaardhand klonk een vleugje vermaak.

Handen raakten Perijn aan en vonden zijn boeien. Een mes sneed met een snelle ruk de touwen door en hij was vrij. Pijnlijke spieren lieten zich voelen toen hij ging zitten. Hij wreef over zijn polsen en tuurde naar de grijze vorm van Byar.

‘Heb je... Is hij...’

‘Nee,’ antwoordde Lans stem uit de duisternis, ‘Ik dood niet tenzij ik het wil. Maar hij zal voorlopig niemand lastigvallen. Houd op met vragen en pak een stel mantels. Veel tijd hebben we niet.’

Perijn kroop naar Byar toe. Het kostte veel moeite de man aan te raken en toen hij voelde hoe de borst van de Witmantel op en neer ging, trok hij haast zijn handen terug. Hij kreeg kippenvel toen hij zich dwong de witte mantel los te maken en weg te trekken. Ondanks hetgeen Lan had gezegd, kon hij zich voorstellen dat de man opeens zou opspringen. Haastig tastte hij rond tot hij zijn bijl voelde en kroop toen naar de andere schildwacht. Hij vond het aanvankelijk vreemd dat het hem nu niet hinderde deze bewusteloze man aan te raken, maar hij begreep het snel. Alle Witmantels haatten hem, maar dat was een menselijk gevoel. Byar voelde helemaal niets, behalve dat Perijn moest sterven; er lag geen haat in, helemaal geen gevoel.

Hij propte beide mantels onder zijn arm, draaide zich om – en paniek greep hem naar de keel. In het donker had hij opeens geen gevoel voor richting meer en wist hij niet hóe hij naar Lan en de anderen moest terugkeren. Zijn voeren kleefden aan de grond, bang te bewegen. Zonder zijn witte mantel werd zelfs de slappe gestalte van Byar door de nacht verborgen. Hij kon zich nergens op richten; elke kant kon hem direct het kamp invoeren.

‘Hier.’

Hij struikelde in de richting van waaruit Lans gefluister kwam tot handen hem tegenhielden. Egwene was een vage schaduw en Lans gezicht was een vlek; de rest van de zwaardhand leek er helemaal niet te zijn. Hij kon voelen dat ze hem aankeken en hij vroeg zich af of hij het moest uitleggen.

‘Doe de mantel om,’ zei Lan zacht. ‘Snel. Rol je eigen mantel op. Maak geen geluid, jullie zijn nog niet in veiligheid.’

Haastig gaf Perijn een van de mantels aan Egwene, opgelucht dat hij niet over zijn angst hoefde te vertellen. Hij rolde zijn eigen mantel tot een bundel, om mee te nemen, en zwaaide de witte mantel om zijn schouders. Hij voelde zijn huid kriebelen toen hij de mantel voelde, een angstige steek tussen zijn schouderbladen. Had hij Byars mantel om? Hij dacht dat hij de geur van de magere man haast kon ruiken.