Wojna wspomaganych [The Uplift War - pl]

— Tak więc wracamy do pytania numer jeden — Uthacalthing skinął głową. — Jeśli ani my Tymbrimczycy, ani Terranie nie możemy zdobyć Garthian dla siebie, dlaczego mielibyśmy pomóc ich dostać akurat wam?

Kault kołysał się z boku na bok, jak gdyby próbował zsunąć się z gorącego siedzenia. Jego cierpienie było rażąco oczywiste, podobnie jak jego desperacja. Wreszcie wygarnął:

— Mogę z niemal całkowitą pewnością zagwarantować zaprzestanie wszelkich działań wojennych prowadzonych przez mój klan przeciwko twojemu.

— To za mało — odpowiedział szybko Uthacalthing.

— Czegóż więcej mógłbyś ode mnie żądać! — wybuchnął Kault.

— Prawdziwego sojuszu. Obietnicy thennańskiej pomocy przeciwko tym, którzy oblegają w tej chwili Tymbrim.

— Ale…

— Ponadto gwarancja musi być wiążąca. Z góry. Obowiązująca bez względu na to, czy te twoje przedrozumne istoty faktycznie istnieją.

Kault zająknął się.

— Nie możesz oczekiwać…

— Och, ależ mogę. Dlaczego miałbym uwierzyć w owych „Garthian”. Dla mnie byli oni jedynie intrygującą pogłoską. Nigdy ci nie powiedziałem, że wierzę w ich istnienie. A ty chcesz, żebym ryzykował życiem, by umożliwić ci dotarcie do nadajnika! Dlaczego miałbym to uczynić bez gwarancji, że przyniesie to korzyść mojemu ludowi?

— To… to niesłychane!

— Niemniej tego właśnie żądam. Możesz się zgodzić lub nie. Przez chwilę Uthacalthing miał przyprawiające o dreszcz podejrzenie, że za chwilę stanie się świadkiem nieoczekiwanego. Wyglądało na to, że Kault może stracić panowanie nad sobą… może naprawdę dopuścić się aktu przemocy. Na widok jego masywnych pięści, zaciskających się i rozluźniających szybko, Uthacalthing poczuł, że jego krew wzburzyła się pod wpływem przekształcających enzymów. Przypływ nerwowego strachu sprawił, że poczuł się bardziej pełen życia, niż miało to miejsce od wielu dni.

— Stanie… stanie się, jak żądasz — warknął wreszcie Kault.

— Dobrze — Uthacalthing westchnął i rozluźnił się. Wyciągnął swą studnię danych. — Ustalmy wspólnie, jak mamy sformułować kontrakt.

Ponad godzinę zajęło im ubranie tego w odpowiednie słowa. Gdy już skończyli i gdy złożyli podpisy pod obiema kopiami na znak potwierdzenia, Uthacalthing wręczył Kaultowi jedną kapsułkę z nagraniem, a drugą zachował dla siebie.

To zdumiewające — pomyślał w owej chwili. Przygotowywał plany i spiski celem doprowadzenia do tego dnia. Była to druga część jego wspaniałego żartu, który wreszcie się wypełnił. Już oszukanie Gubru było czymś cudownym. To jednak wydawało się wprost niewiarygodne.

Mimo to Uthacalthing czuł wówczas raczej odrętwienie niż triumf. Nie cieszyła go myśl o oczekującej ich wspinaczce i o szaleńczym wyścigu pomiędzy wyniosłymi turniami Mulunu, po którym miała nastąpić desperacka próba, mogąca niewątpliwie doprowadzić jedynie do tego, że obaj zginą ramię przy ramieniu.

— Rzecz jasna, zdajesz sobie sprawę, Uthacalthing, że mój lud nie wypełni tej umowy, o ile okaże się, że byłem w błędzie. Jeśli Garthianie jednak nie istnieją, Thennanianie wyprą się mnie. Zapłacą dyplomatyczną kaucję, by wykupić ten kontrakt, a ja będę skończony.

Uthacalthing nie patrzył na Kaulta. To był z pewnością kolejny powód, dla którego odczuwał pełną przygnębienia obojętność.

Wielkiemu dowcipnisiowi powinno być obce poczucie winy — powiedział sam do siebie. — Być może spędziłem zbyt wiele czasu pomiędzy ludźmi.

Cisza ciągnęła się jeszcze przez długą chwilę. Każdy z nich pogrążył się we własnych rozmyślaniach.

Rzecz jasna, rodacy wyprą się Kaulta. Thennanianie z pewnością nie dadzą wciągnąć się w sojusz czy nawet nie zawrą pokoju z porozumieniem ziemsko-tymbrimskim. Uthacalthing liczył jedynie na to, że posieje zamieszanie w szeregach nieprzyjaciela. Gdyby Kault jakimś cudem zdołał wysłać swą wiadomość i naprawdę ściągnąć thennańskie armady do tego zapadłego układu, dwóch wielkich wrogów jego rasy zostałoby wciągniętych w walkę, która zużyłaby ich siły… walkę o nic. O nie istniejący gatunek. O duchy stworzeń wymordowanych pięćdziesiąt tysięcy lat temu.

Cóż za wspaniały żart! Powinienem czuć się szczęśliwy. Podekscytowany.

Co smutniejsze, wiedział, że nie może nawet winić s’ustni’thoon za swą niezłomność czerpania przyjemności z tego, co się stało. Nie było winą Athacleny, że nie opuszczało go to uczucie… uczucie, że przed chwilą zdradził przyjaciela.

Nieważne — pocieszał się Uthacalthing. — Prawdopodobnie i tak nic z tego nie wyjdzie. Żeby Kault dostał się do takiego nadajnika, jakiego mu potrzeba, musiałoby dojść do jeszcze siedmiu cudów, z których każdy byłby większy od poprzedniego.