Amerykańscy bogowie [American Gods - pl]

Cień i Wednesday zjedli śniadanie w Wiejskiej Kuchni naprzeciwko motelu. Była ósma rano. Świat zasnuła lodowata mgła.

— Wciąż jesteś gotów do wyjazdu z Eagle Point? Jeśli tak, muszę załatwić parę spraw. Dziś jest piątek. Piątek to wolny dzień. Dzień kobiet. Jutro sobota. Mamy wiele do zrobienia.

— Jestem gotów — odparł Cień. — Nic mnie tu nie trzyma.

Wednesday napełnił swój talerz wysokim stosem najróżniejszych wędlin. Cień wziął kawałek melona, precel i kostkę sera topionego. Usiedli razem przy stole z boku.

— Wczoraj miałeś niezły sen — mruknął Wednesday.

— Tak. Niezły.

Gdy wstał rano, ujrzał na wykładzinie zabłocone ślady stóp Laury, prowadzące z sypialni do holu i dalej za drzwi.

— A zatem — zagadnął Wednesday — czemu nazywają cię Cieniem?

Cień wzruszył ramionami.

— To moje imię — odparł.

Za szklanymi drzwiami zamglony świat przypominał ołówkowy szkic w kilkunastu odcieniach szarości, na którym tu i tam pojawiały się smugi ognistej czerwieni i czystej bieli.

— Jak straciłeś oko?

Wednesday wsadził do ust kilka kawałków bekonu, pogryzł je i wierzchem dłoni otarł zatłuszczone wargi.

— Nie straciłem — rzekł. — Wciąż dokładnie wiem, gdzie jest.

— Jaki mamy plan?

Jego rozmówca zastanowił się chwilę. Przełknął parę jaskra-woróżowych plastrów szynki, wybrał z brody okruch mięsa i rzucił go na talerz.

— Plan wygląda następująco: jutro wieczorem spotykamy się z kilkoma osobami, niezwykle zasłużonymi w swych własnych dziedzinach — nie pozwól, by ich zachowanie cię onieśmieliło. Spotkanie to odbędzie się w jednym z najważniejszych miejsc w całym kraju. Potem czeka nas biesiada. Muszę zapewnić sobie ich pomoc w moim przedsięwzięciu.

— A gdzie znajduje się to najważniejsze miejsce?

— Sam zobaczysz, mój chłopcze. Powiedziałem: „jedno z najważniejszych”. Opinie w tej materii różnią się nieco. Posłałem wiadomość mym kolegom. Po drodze zatrzymamy się w Chicago. Potrzebuję pieniędzy. Należyte przyjęcie — a muszę podjąć ich należycie — wymaga więcej gotówki, niż mam w tej chwili. Potem ruszamy do Madison.

Wednesday zapłacił i wyszli, kierując się na parking. Rzucił Cieniowi kluczyki. Wjechali na autostradę i zostawili za sobą miasto.

— Będziesz tęsknił? — spytał Wednesday. Grzebał w teczce pełnej map.

— Za miastem? Nie. Tak naprawdę tu nie żyłem. W dzieciństwie nigdy nie przebywałem długo w jednym miejscu i dotarłem tu dopiero po dwudziestce. To miasto należało do Laury.

— Miejmy nadzieję, że Laura tu zostanie — mruknął Wednesday.

— To był sen — przypomniał Cień. — Pamiętaj.

— I dobrze. Zdrowe podejście. Pieprzyłeś się z nią wczoraj?

Cień odetchnął głęboko.

— Nie twoja cholerna sprawa. I nie.

— A chciałeś?

Nie odpowiedział. Jechał na północ w stronę Chicago. Wednesday zachichotał i pochylił się nad mapami. Rozwijał je i składał, od czasu do czasu zapisywał coś w żółtym notatniku dużym, srebrnym długopisem.

Wreszcie skończył, odłożył długopis, rzucił teczkę na tylne siedzenie.

— Najlepszą rzeczą w stanach, do których zmierzamy — oznajmił — w Minnessocie, Wisconsin i okolicach, są kobiety, dokładnie takie, jakie lubiłem, gdy byłem młodszy: jasnoskóre i niebieskookie, o włosach tak jasnych, że niemal białych, wargach barwy wina i okrągłych, pełnych piersiach, żyłkowanych niczym dobry ser.

— Tylko gdy byłeś młodszy? Wczoraj miałem wrażenie, że nieźle się zabawialiście.

— Tak. — Wednesday uśmiechnął się. — Chciałbyś poznać tajemnicę mojego powodzenia?

— Płacisz im?

— Nic tak banalnego. Nie. Tajemnicą jest urok. Zwykły urok.

— Urok, tak? Cóż, jak mówią, albo się go ma, albo nie.

— Uroków można się nauczyć — oznajmił Wednesday.

Cień nastawił radio na stację nadającą stare przeboje i zaczął słuchać piosenek z czasów, gdy przyszedł na świat. Bob Dylan śpiewał o deszczu, który spadnie, i Cień zastanawiał się, czy ów deszcz już spadł, czy też wciąż czeka na właściwą chwilę. Droga przed nimi była pusta. Kryształki lodu na asfalcie lśniły w porannym słońcu niczym diamenty.