Фотаальбом
- Автор: Нераток Юрась
- Год: 2003
- Язык: белорусский
- Год: Тэхнапрынт
- ISBN: 985-464-487-1
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Фотаальбом». Краткое содержание книги:
У зборнік у прадстаўлены розныя вершы апошніх гадоў, як спроба выказаць сваё стаўленне да розных з’яў жыцця і да сябе.
Перейти на страницу:
БІНОМ
Ты ішоў па жыцці
незалежна і горда.
І імкнуўся ісці
не дугою, а хордай.
Ты людзям раздаваў
цеплыню і спагаду
і заўжды дараваў
раўнадушнасць і здраду.
Ты выходзіў у свет,
быццам гоншчык на трасу.
Быў любы твой праект
толькі справаю часу.
…А цяпер ты – біном:
раздваенне натуры.
Побач пляшка з віном,
ты бяздзейны і хмуры.
Ты чытаеш свае
замінулыя творы
і заграз, бы ў смале, –
ні здаровы, ні хворы.
Ненажэрна грызе
пацучыная скруха,
і слязою паўзе
па акне тваім муха.
ПЛОТ
Дні страляюць чаргой няўмольнаю,
а бывае, што дзень – як год.
…На Апанскага бесканвойныя
рамантуюць турэмны плот.
Каб была агароджа бетонная:
ім сядзець бы, а ёй – стаяць.
Па-жыццёваму справа будзённая:
плот падгніў – трэба дошкі мяняць.
Што ж, каму астравы Канарскія,
але сёння няблага і ім.
Безмазольныя рукі цяслярскія
дапамогуць турэмным сваім.
Глянуць збоку: работа не танная!
Бездакорнасць пакінуць для кніг.
…Толькі зайздрасць прышчыміць спантанная,
што бяліць суправодзяць другіх.
МЕТАМАРФОЗА
Як быў малы – у торбу ўкласці –
назойліва, як авадзень,
сустрэчным цёткам цвыркаў “Драсьце!”
А мне з усмешкай: “Добры дзень!”
Цяпер я слова не пазычу –
ім пры сустрэчы кожны раз
дня добрага прыязна зычу.
…I “драсьце” бразгае ў адказ…
У ГОРАДЗЕ
Мой лепшы сябар, горшы вораг –
Хаос бязладны, зорны свет.
…Збіраўся паляцець да зорак,
ды не ўдалося неўпрыкмет.
Перакрыўлюся ўсмешкай панка
і прасвятлею, як гусляр…
Успышкай велічнай маланка
нікчэмны высветліць абшар.
“Усё не так! Дурны, як корак!
Галотна, хоць сябе прадай!”
…У горадзе не бачна зорак,
у вёсцы – не да іх, бадай.
ПАЭТАМ
Яны гараць – таму і замярзаюць,
душой паны і целам жабракі.
Скрозь вечны змрок паэтаў зоркі ззяюць.
І свеціць кожная ва ўсе бакі.
І як не саладзі, а прысмак горкі.
Як не спяшайся – спынішся ў хадзе.
Паэзія – святло пагаслай зоркі:
няма паэта, а святло – ідзе.
Каго пакрыўдзіць лёс, каго – прывеціць.
Згарэць ад страсці ці сатлець з нуды…
Адны пагаснуць – новыя засвецяць.
І не дадуць аслепнуць назаўжды.
БЯЗЛЮДДЗЕ
Шарэе зямля, і хмурнеюць нябёсы.
Світанак у прыцемак зноў перайшоў.
Сосны скрыпяць, як старыя калёсы.
Знікла бязладдзе людзей-мурашоў.
Шапоча бяроза, струменіць крыніца,
Поўня за лес векавечны спаўзла…
Толькі не хоча душа прымірыцца
З тым, што няма ні дабра тут, ні зла.
ПЕРАПЕЎ
Перейти на страницу: