Błękitna pustka

Wyglądało na to, że policja stosuje akronimy równie często jak hakerzy.

– Rany, jeszcze jeden – powiedział Mott, czytając tekst na ekranie.

– Jeszcze jeden? – spytał z niepokojem Stephen Miller. Z roztargnieniem porządkował dyskietki i papiery, które piętrzyły się na jego biurku, tworząc grubą na sześć cali warstwę.

– Półtora roku temu w Herndon w Wirginii zostali zabici dyplomata i pułkownik z Pentagonu – obaj z ochroną. To rejon autostrady Dullesa, centrum elektroniki… ściągnę cały plik.

– Kiedy dokładnie popełniono te zabójstwa w Wirginii? – spytał Anderson.

– Dwunastego i trzynastego sierpnia.

Zapisał daty na białej tablicy i spojrzał pytająco na Gillette’a.

– Coś ci to mówi?

– Pierwszy pecet IBM – odparł haker. – Wypuszczony na rynek dwunastego sierpnia.

Patricia Nolan skinęła głową.

– Czyli mamy myśl przewodnią – powiedział Shelton.

– To znaczy, że będzie działał dalej – dodał Frank Bishop.

Terminal, przy którym siedział Mott, wydał cichy sygnał. Młody policjant nachylił się w stronę monitora, stukając swoim wielkim pistoletem automatycznym głośno o krzesło. Zmarszczył brwi.

– Chyba mamy kłopot.

Na ekranie był komunikat:

Nie można pobrać plików.

Pod spodem wyświetliła się dłuższa wiadomość. Anderson przeczytał tekst i pokręcił głową.

– VICAP nie ma akt dotyczących zabójstw w Portland i Wirginii. Sysadmin pisze, że zostały zniszczone w wyniku przypadkowej awarii pamięci danych.

– Przypadkowej awarii – mruknęła Nolan, wymieniając znaczące spojrzenie z Gillette’em.

Linda Sanchez otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

– Nie sądzicie chyba… – powiedziała. – Niemożliwe, żeby się włamał do VICAP-u. Nikomu się nigdy nie udało.

– Spróbuj poszukać w stanowych bazach danych – rzekł do młodego policjanta Anderson. – W archiwach policji stanowej w Oregonie i Wirginii.

Po chwili Mott uniósł głowę znad komputera.

– Nie ma akt żadnej z tych spraw. Zniknęły.

Mott i Miller spojrzeli po sobie niepewnie.

– Robi się trochę strasznie – rzekł Mott.

– Ale jaki może mieć motyw? – zastanawiał się na głos Anderson.

– Przecież to cholerny haker – mruknął Shelton. – Właśnie to jest jego motyw.

– Ten człowiek nie jest hakerem – odezwał się Gillette.

– Jak to, więc kim?

Gillette nie miał ochoty robić wykładu trudnemu gliniarzowi. Popatrzył na Andersona, który wyjaśnił:

– Słowo „haker” to komplement. Oznacza pomysłowego programistę. Mówi się na przykład o „hakowaniu programu”. Prawdziwy haker włamuje się do czyjejś maszyny tylko po to, żeby sprawdzić, czy potrafi to zrobić, i przekonać się, co jest w środku – z czystej ciekawości. Według etyki hakera można zajrzeć, ale nie wolno niczego dotykać. Ludzi, którzy włamują się docudzych systemów jako wandale czy złodzieje, nazywa się crackerami.

– Ja nie nazwałby go nawet crackerem – powiedział Gillette. – Crackerzy mogą kraść i dewastować, ale nikomu nie robią krzywdy. Nazwałbym go „krackerem” przez „k”.

– Cracker przez „c”, kracker przez „k” – mruknął Shelton. – Co to do cholery za różnica?

– Ogromna – odparł Gillette. – Jeśli napisze się „phreak” przez „ph”, oznacza to kogoś, kto kradnie usługi telefoniczne. „Phishing” pisane przez „ph” – to przeszukiwanie Sieci w celu ustalenia czyjejś tożsamości. „Warez” przez „z” na końcu nie oznacza żadnych towarów, ale kradzione oprogramowanie [4]. W hakowaniu wszystko sprowadza się do pisowni.

Shelton wzruszył ramionami, jak gdyby to ważne rozróżnienie nie zrobiło na nim żadnego wrażenia.

Do głównego biura CCU wrócili technicy z wydziału kryminalistyki policji stanowej Kalifornii, ciągnąc za sobą sfatygowane walizki na kółkach. Jeden zajrzał do kartki.

– Zdjęliśmy osiemnaście częściowych śladów ukrytych, dwanaście częściowych widocznych. – Wskazał na torbę z laptopem, którą miał na ramieniu. – Po sprawdzeniu wygląda na to, że wszystkie odciski należą do ofiary albo jej chłopaka. Na kluczach nie było też śladów rękawiczek.

– Czyli dostał się do systemu z zewnątrz – powiedział Anderson. – Miękki dostęp, tak jak myśleliśmy. – Podziękował technikom, którzy zaraz potem wyszli.

Linda Sanchez – już w służbowej roli, na pewno nie przypominała przyszłej babci – powiedziała do Gillette’a:

– Wszystko w jej maszynie zabezpieczyłam i zapisałam. – Podała mu dyskietkę. – To dysk startowy.

Dyskietka zawierała wystarczającą część systemu operacyjnego, by „bootować”, czyli uruchomić komputer. Zamiast normalnego startu z twardych dysków policja używała zwykle dyskietek startowych, w razie gdyby podejrzany – w tym wypadku zabójca – zainstalował program, który zniszczyłby dane.