Gambit turecki

Pół roku później płynąłem statkiem „Adrianopol”, który rozbił się o skałę w Zatoce Termajskiej. Do brzegu miałem dwa i pół lieue. Buty ciągnęły mnie na dno, ale ich nie zrzuciłem. Wiedziałem, że to byłaby kapitulacja, że wtedy bym nie dopłynął. Buty pomogły mi wytrwać. Do brzegu dotarłem sam jeden, reszta pasażerów utonęła.

Teraz przebywam tu, gdzie się zabija. Każdego dnia wokół mnie szaleje śmierć. Ale ja jestem spokojny. Wzuwam buty, które przez dziesięć lat z czarnych stały się rude, i pośród gradu kul czuję się w nich jak w balowych trzewikach na lustrzanym parkiecie.

Nigdy też nie pozwalam koniowi tratować łopianów – a nuż wyrastają z prochów starego Izaaka?

Charles d’Evrait