De Cock en de geur van rottend hout

'Vandaar… ijsklomp.'

'Dat denk ik.'

De Cock aarzelde en kauwde op zijn onderlip.

'Uw… eh, uw man heeft ook beweerd,' sprak hij weifelend, 'dat u… eh, vreemdging… dat u een verhouding had.'

Mathilde reageerde verrast.

'Heeft hij dat gezegd?'

In haar stem trilde ongeloof.

De Cock knikte.

'Wie was die man?'

Mathilde schonk hem een wrange glimlach.

'Het is een leugen… een pure leugen. Ferdy provoceerde mij. Hij had een ongetrouwde vriend, Jelle Poelstra. Ferdy nodigde hem steeds bij ons thuis uit en dan ging hij weg en liet mij met Jelle alleen. Toen ik van Ferdy begreep wat zijn bedoeling was, heb ik tegen Jelle gezegd dat ik hem niet meer zou ontvangen… ook al was hij door Ferdy uitgenodigd.'

'Smerig.'

Mathilde de Graaf knikte.

'Zo was hij.'

De Cock keek haar niet-begrijpend aan.

'Als er in feite geen sprake meer was van een echt huwelijk tussen u en Ferdy, dan had u toch beter bij hem vandaan kunnen gaan?'

Mathilde de Graaf schudde haar hoofd.

'Wat God vereent,' sprak ze plechtig, 'zal de mens niet scheiden.'

'Een ouderwetse opvatting.'

'Voor u?'

De Cock liet zijn hoofd iets zakken. Eerst na enkele seconden keek hij op.

'Scheiden is beter dan moord.'

'Moord?'

De Cock knikte.

'Moord.'

Mathilde keek hem strak aan.

'U denkt toch waarachtig niet dat ik iets met de moord op Ferdy te maken heb?'

De Cock gebaarde achteloos.

'Er waren plannen. Ik heb begrepen dat u en Florentine zijn dood wel degelijk hebben overwogen.'

Er zweefde een glimlach vol minachting om haar lippen.

'U hebt zeker met Roger ter Beek gesproken,' reageerde ze smalend. 'Dat uilskuiken is hier geweest en heeft Florentine en mij van moord beschuldigd.'

'Wanneer?'

'Gisteravond.'

De Cock veinsde onbegrip.

'Had Roger ter Beek redenen om u beiden van moord te beschuldigen?'

Mathilde schudde vertwijfeld haar hoofd.

'Florentine is veel emotioneler dan ik,' reageerde ze heftig. 'Ze is een kind van haar tijd. Ongeremd… ongehinderd door principes.

Bovendien zat haar afkeer jegens mijn man veel dieper dan bij mij.

Ik kende alleen maar medelijden.'

'En Florentine?'

De ogen van Mathilde fonkelden.

'Haat. Mijn man heeft een paar maal geprobeerd om Florentine te verleiden… drong 's nachts haar slaapkamer binnen om haar in het donker te betasten. Het was een onhoudbare situatie. Daarom is zij met dat uilskuiken gaan samenwonen.'

'Tegen de wil van uw man?'

Mathilde knikte heftig.

'Zeker. Hij zag een prooi aan zich voorbijgaan.'

Ze zweeg even en frunnikte aan de volanten van haar blouse.

'Ik was er ook niet blij mee,' ging ze verder. 'Wat Florentine destijds in die jongen heeft gezien, mag Joost weten. Ik heb het altijd als een vlucht beschouwd.'

'Een vlucht voor haar vader?'

'Precies. Roger ter Beek is een louche nietsnut. Ter wille van de lieve vrede heb ik uiteindelijk maar toestemming gegeven. Ik had weinig keus.'

'Roger ter Beek beweerde dat Florentine het bloed van haar vader wel kon drinken.'

Mathilde sloeg haar handen ineen.

'Ik zei toch… ze haatte hem. Hartgrondig. Florentine heeft haar afkeer jegens haar vader nooit onder stoelen of banken gestoken. Ze schreeuwde het als het ware van de daken.'

'Was haar haat, haar afkeer, de reden dat ze om een vuurwapen vroeg?'

Mathilde de Graaf ademde diep.

'Weer zo'n indianenverhaal,' antwoordde ze vermoeid. 'Florentine liet zich een keer ontvallen dat ze haar vader kapot moesten schieten. Het was zo'n kreet uit woede, nadat ze weer eens een ruzie tussen mij en Ferdy had bijgewoond.'

Mathilde zweeg even en sloeg haar handen voor haar gezicht.

'De volgende dag legde dat uilskuiken Florentine een revolver in haar handen.'

'En?'

'Wat bedoelt u?'

'Waar is die revolver gebleven?'

Mathilde de Graaf maakte een hulpeloos gebaar.

'Geen idee. Florentine heeft de revolver op hun bed gesmeten en is

schreeuwend weggelopen.'

'En de revolver bleef bij Roger ter Beek?'

Mathilde de Graaf knikte instemmend.

'Volgens mij heeft hij hem nog.'

Vledder grinnikte.

'De mortuis nil nisi bene.'

De Cock keek hem bewonderend aan.

'Die Latijnse spreuk heb je goed onthouden.'

Vledder knikte.

'Over de doden niets dan goeds. Maar ik heb tot nu toe weinig goeds over de vermoorde Ferdinand de Graaf vernomen. Integendeel. Ik heb het idee dat maar weinigen om zijn heengaan treuren.'

'Misschien zijn velen zijn moordenaar wel dankbaar,' vulde De Cock hem aan.

Vledder kwam half uit zijn stoel overeind. Steunend op zijn elektronische schrijfmachine boog hij zich naar zijn oude collega. Zijn gezicht stond ernstig.

'Nu we,' formuleerde de jonge rechercheur zorgvuldig, 'zoveel negatieve karaktereigenschappen van die man kennen… weten hoe hij zich dikwijls en in vele opzichten heeft misdragen… is het ethisch dan nog wel verantwoord om achter zijn moordenaar aan