Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Zakłopotany Laurence wpatrywał się w kartkę, zastanawiając się, jak mógł napisać coś takiego.

— Nie pamiętam ani słowa z tego, chociaż chwileczkę, tak, Allegiance to nazwa transportowca, a książę Yongxing nazwał cesarza Synem Niebios, chociaż nie mam pojęcia, dlaczego powtórzyłem takie bluźnierstwo. — Oddał jej kartkę. — Zapewne pomieszało mi się w głowie. Wrzuć to do ognia, proszę; idź do Temeraire’a i powiedz mu, że czuję się już całkiem dobrze i niebawem przyjdę do niego. Czy możesz zadzwonić po służbę? Muszę się ubrać.

— Moim zdaniem powinieneś zostać tutaj — powiedziała Roland. — Leż spokojnie. O ile się orientuję, nie ma się co spieszyć. Wiem, że ten cały Barham chce z tobą rozmawiać, a także Lenton. Zawiadomię Temeraire’a, że nie umarłeś i nie wyrosła ci druga głowa, a jeśli zechcesz coś mu przekazać, to Emily będzie kursowała między wami.

Laurence poddał się jej namowom, bo rzeczywiście nie czuł się na siłach, żeby wstać, a poza tym musiał się przygotować na spotkanie z Barhamem. Ostatecznie jednak zostało mu ono oszczędzone: przyszedł tylko Lenton.

— No cóż, Laurence, obawiam się, że czeka cię piekielnie długa podróż, i mam nadzieję, że nie wpadniecie w poważne kłopoty — powiedział, przysuwając sobie fotel. — Jeszcze w latach dziewięćdziesiątych mój transportowiec natknął się na trzydniowy sztorm w drodze do Indii; padał zamarzający deszcz, więc smoki nie mogły latać, żeby odpocząć od kołysania. Biednej Obversarii przez cały ten czas było niedobrze. Nie ma niczego gorszego od takiego smoka cierpiącego na chorobę morską, ani dla nich, ani dla ciebie.

Laurence nigdy nie dowodził transportowcem przewożącym smoki, ale potrafił sobie wyobrazić całą sytuację.

— Muszę powiedzieć, sir, że Temeraire nigdy nie miał z tym problemu, wręcz przeciwnie, bardzo lubi podróże morskie.

— Zobaczymy, co się stanie, kiedy napotkacie huragan — odparł Lenton, kręcąc głową. — Jednakże nie spodziewam się, że będziecie mieć jakieś obiekcje w tych okolicznościach.

— Pewnie, że nie — odparł szczerze Laurence. Przypuszczał, że wpadli z deszczu pod rynnę, lecz mimo wszystko cieszył się z tego, że będą tonąć wolniej. Podróż potrwa wiele miesięcy, więc można będzie mieć nadzieję. Różne rzeczy mogą się wydarzyć, zanim dotrą do Chin.

Lenton skinął głową.

— No cóż, wyglądasz kiepsko, więc będę się streszczał. Udało mi się przekonać Barhama, że najlepiej byłoby wysłać cię z całym inwentarzem, to znaczy twoją załogą. Niektórzy twoi oficerowie mogą nieźle oberwać, dlatego trzeba was szybko wyprawić, zanim się rozmyśli.

Laurence poczuł ulgę. Nie spodziewał się tego.

— Sir — powiedział. — Jestem panu ogromnie wdzięczny…

— Nie, daj spokój. Nie dziękuj mi. — Lenton odgarnął z czoła rzadkie siwe włosy i niespodziewanie dodał: — Cholernie mi przykro z powodu tego wszystkiego, Laurence. Ja bym już dawno oszalał na twoim miejscu. Obeszli się z tobą po chamsku, ot co.

Laurence nie bardzo wiedział, co na to powiedzieć. Nie liczył na współczucie i uważał, że na nie nie zasłużył. Po chwili Lenton rzekł szybko: