Dysfunkcja rzeczywistości: Początki [The Reality Dysfunction: Emergence - pl]

Darcy i Lori mieli szczęście, że nie musieli uczestniczyć w tym zamęcie. Na Lalonde pełnili funkcję oficjalnych przedstawicieli przedsiębiorstwa Ward Molecular z Kulu, które zajmowało się eksportem ogniw z matrycą elektronową i rozmaitych urządzeń opartych na elementach półprzewodnikowych, używanych przez raczkujący przemysł w stolicy do wytwarzania coraz większej liczby produktów. Kontakty handlowe stanowiły ironiczną przykrywkę dla ich konspiracyjnej działalności; głęboko religijnego Kulu nie wiązało w Konfederacji zbyt ścisłe przymierze z edenistami, odkąd zabroniono im zawiązywania habitatów w układach planetarnych królestwa. Darcy’ego i Lori uważano powszechnie za lojalnych poddanych króla Alastaira II.

Interesy prowadzili w długim, drewnianym pomieszczeniu magazynowym, standardowym budynku fabrycznym z dachem o szerokich podstrzeszach i podłogą ułożoną na kamiennych słupach metr nad zmieszanym z błotem żwirem. Mocna konstrukcja z majopi pozwalała mu opierać się przypadkowym próbom włamania ze strony złodziejaszków z rozrastającego się powoli światka przestępczego stolicy. Oboje mieszkali w parterowej chacie zbudowanej pośrodku półakrowego kawałka ziemi za składem, gdzie sadzili, podobnie jak większość mieszkańców Durnngham, warzywa i krzewy owocowe.

Magazyn i chata stały na zachodnim krańcu portu, pięćset metrów od nabrzeża. Wśród sąsiednich zabudowań przeważały zakłady wytwórcze, były tam też kuźnie, tartaki i składy drewna, również kilka względnie nowych tkalni. Między ich posępnymi szeregami biegły ulice, przy których mieszkali w chatach robotnicy. Ten zakątek miasta nie zmienił się od wielu lat. Tylko wschodnie i południowe dystrykty wciąż się rozbudowywały. Nikt nie palił się jakoś do stawiania nowych domów w kierunku dziesięciokilometrowych nadbrzeżnych bagnisk u ujścia Juliffe, podobnie jak na zachód nie było żadnych farm: niespełna dwa kilometry dalej zaczynała się nieujarzmiona puszcza.

Jednakże ze względu na bliskość portu ocierali się o wybuchające tego dnia awantury. Siedzieli właśnie w przyległym do magazynu biurze, kiedy Stewart Danielsson, jeden z ich trzech pracowników, wpadł z hukiem do środka.

— Tłum na zewnątrz! — obwieścił.

Lon i Darcy wymienili spojrzenia, po czym wyszli sprawdzić, co się dzieje.

Z pobliskich fabryk i tartaków ciągnął w stronę portu luźny korowód mężczyzn. Darcy stanął na rampie przed otwartymi na oścież wielkimi drzwiami magazynu; tuż za wejściem było miejsce, gdzie pakowali zamówiony towar, a nawet przeprowadzali drobne naprawy prostszych urządzeń produkcji Ward Moleculars.

Cole Este i Gaven Hough, pozostali dwaj robotnicy, oderwali się od stołów warsztatowych i też wyszli na zewnątrz.

— Dokąd oni wszyscy idą? — zapytała Lori. — I co ich tak rozgniewało? — zwróciła się do Darcy’ego w trybie jednokanałowym.

— Idą do portu — odparł Gaven Hough.

— Ale po co?

Wzruszył ramionami, zakłopotany.

— Rozprawić się z zesłańcami.