Багуслаў Радзівіл
- Автор: Даневская Ирина
- Год: 2018
- Язык: белорусский
- Год: Выдавец А. М. Янушкевіч
- Переводчик: Наталка Бабіна
- Жанр: Историческая проза
Электронная книга - «Багуслаў Радзівіл». Краткое содержание книги:
Прыгажун і адчайны каханак, небяспечны дуэлянт і тонкі палітык, дыпламат і адважны военачальнік, які асабіста прымаў удзел у бітвах Трыццацігадовай вайны, шведскага «Патопу» і Хмяльніччыны…
Гэтая кніга дазволіць чытачу наведаць Англію часоў рэвалюцыі, Францыю эпохі Рышэлье і Мазарыні, Галандыю, Бельгію, Германію, Аўстрыю, Малдавію, Рэч Паспалітую, перажыць разам з героем прыгоды на моры і на сушы, пабыць шкаляром, а затым і студэнтам універсітэта, пасяліцца ў вайсковым лагеры, прыняць удзел у баях і паядынках, павесяліцца на балях і ў жаночых пакоях, папрактыкавацца ў палітычных інтрыгах і, нарэшце, бліжэй пазнаёміцца са славутымі асобамі сусветнай гісторыі.
— Здавайцеся, мансеньёр, — спакусліва прашаптаў жаночы голас, абаяльная хрыпатасць якога падалася Радзівілу знаёмай.
Засмяяўшыся, Багуслаў падняў рукі ўверх, дэманструючы, што падпарадкоўваецца.
— Добра, — правуркатала незнаёмка. — Сядайце ў карэту, прынц, і нават не спрабуйце пярэчыць маёй волі.
І не паспеў князь апамятацца, як апынуўся ў карэце, у далікатных, але чэпкіх жаночых абдымках. Падняўшы вочы, ён спачатку ўбачыў панадныя грудзі, што купаліся ў пяшчотнай пене брусэльскіх карункаў, а затым і прыгожы твар той, каму належалі гэтыя вабноты.
— Гэта вы, мадам? — здзівіўся Багуслаў, пазнаўшы Беатрысу дэ Кюзанс.
Цёмныя вочы прыгажуні горача бліснулі.
— Я. Вы расчараваны, мой мілы? — насмешліва спытала яна.
— Яшчэ не ведаю, — адгукнуўся князь, які, аднак, не мог адарваць вачэй ад спакуслівага дэкальтэ. — Бачу, вы, мадам, прывыклі дамагацца свайго.
— Так. Я заўсёды атрымліваю ўсё, што хачу, — сказала Беатрыса і, нахіліўшыся яшчэ бліжэй, выдыхнула. — І каго хачу.
Шалёны агонь, якім гарэла гэтая дзіўная жанчына, перакінуўся і на Багуслава. Дзіўная сумесь выпітага віна і жарсці ўдарыла яму ў галаву, і, схапіўшы ў абдымкі Беатрысу, князь забыўся і пра Ганну Ганзага, і пра ўсё на свеце, акрамя гарачага жаночага цела, якое то падпарадкоўвала сабе яго сутнасць, то здавалася ў палон свайму пераможцу…
Да «Святога Міхала», дзе ён кватараваў, Радзівіл вярнуўся толькі пад раніцу, а выраз незямной асалоды на яго твары здзівіў нават Яна Невяроўскага, якому даводзілася бачыць свайго гаспадара ў інтымныя хвіліны яго жыцця.
— Хацеў бы я ведаць, дзе гэта яго міласць чэрці насілі, — прамармытаў ён, звяртаючыся да Марціна Аборскага і Лукаса Ворстармана, якія ледзьве стрымлівалі смех.
Князь пачуў словы, але не раззлаваўся. Толькі стомлена пазяхнуў і паблажліва паляпаў дапытлівага шляхціца:
— У раі, Ян, у раі.
— Божа міласэрны! — Аборскі з глыбокай пашанай узняў вочы ўгару. — Я, як арыянін, вядома, не веру ў замагільнае жыццё, але цяпер, гледзячы на такое шчаслівае аблічча вашай міласці, пачынаю сумнявацца ў праўдзівасці сведчанняў нашых прапаведнікаў. І каб ваша княжацкая светласць зрабіў ласку распавесці, у якой жа з брусэльскіх спачывальняў той рай знаходзіцца, я абяцаў бы перагледзець мае перакананні.
Радзівіл жартам прыгразіў яму пальцам.
— Пра такія рэчы, пане Марцін, шляхетныя кавалеры не гавораць.
І ўсё ж не ўтрымаўся.
— Што гэта за жанчына, сябры мае! Бура! Ураган! — захоплена выклікнуў ён. — І, падумаць толькі, я б мог пражыць жыццё, не дазнаўшыся, што такое сапраўдная жарсць!
Сказаўшы такое, Багуслаў пайшоў у свой пакой, паваліўся на ложак і праспаў амаль суткі.
Але нават чары графіні Кюзанс не змусілі Багуслава забыцца пра слова, дадзенае Яну Казіміру. Ён хутка паведаміў гэтай прывабнай жанчыне пра свой намер адправіцца ўслед за прынцам, а затым і ў ваенны лагер прынца Аранскага. Такая паспешнасць засмуціла графіню.
— Я яшчэ ўбачу цябе? — спытала яна, пільна ўзіраючыся яму ў вочы.
— Калі не загіну ў баі, — усміхнуўся князь. — І калі дон Фердынанд будзе такі ветлівы, што выправіць мне пашпарт пасля таго, як я здуру пахваліўся яму, што буду ваяваць супраць аўстрыйцаў.
— Не смей шукаць адгаворак, — Беатрыса прыгразіла яму пальцам. — Толькі не ты!.. А пашпарт кардынал-інфант табе выправіць, я абяцаю…
Напярэдадні ад’езду Радзівіл яшчэ раз наведаў дона Фердынанда, каб падзякаваць за прыязны прыём і развітацца. Кардынала-інфанта ён нечакана заспеў у таварыстве графіні дэ Кюзанс. Пакуль князь разважаў, ці крыўдзіцца яму на здраду жанчыны, вернасць якой ён і сам не збіраўся берагчы, Габсбург звярнуўся да яго з такой прамовай:
— Графіня сцвярджае, што вы, прынц, па вушы закахаліся ў нейкую таямнічую незнаёмку пры маім двары і маеце патрэбу ў дарожным пашпарце, каб яшчэ раз яе наведаць?