Zielony Mars [Green Mars - pl]

Opuścili wulkan Rayleigha i pojechali z powrotem na południe, w mrok kaptura mgły. Drugiej nocy po opuszczeniu moholu dotarli do Gamety. W ciemnej szarości, wyjątkowo gęstego jak na południową porę mroku, wjechali na górę i pod ogromny lodowy nawis, gdy nagle Jackie pochyliła się do przodu z krzykiem, wyłączyła automatycznego pilota, a potem wcisnęła do oporu hamulec.

Nirgal drzemał w tym momencie, toteż chwycił się kierownicy, chcąc zobaczyć, co się dzieje.

Urwisko było roztrzaskane: ogromny lodospad oderwał się od skalnej ściany i pokrył miejsce, gdzie znajdował się garaż. Lód na szczycie pęknięcia mocno błyszczał, jak gdyby od eksplozji.

— Och — krzyknęła Jackie — wysadzili ich w powietrze! Zabili wszystkich!

Nirgal poczuł się tak, jakby ktoś go dźgnął w brzuch; zaskoczyło go, jak bardzo fizyczny może być ból wywołany strachem. Umysł młodzieńca był natomiast dziwnie odrętwiały i Nirgal nic nie czuł — żadnej udręki, żadnej rozpaczy, niczego. Wyciągnął rękę i ścisnął ramię Jackie — która cała się trzęsła — a później popatrzył z niepokojem poprzez gęstą, stale buchającą mgłę.

— Tam jest wyjście awaryjne — odezwał się w końcu. — Na pewno ich nie zaskoczyli. — Tunel prowadził przez odgałęzienie czapy polarnej do Chasma Australe, gdzie w lodowej ścianie znajdował się schron.

— Ale… — wychrypiała Jackie, po czym przełknęła ślinę. — Ale co, jeśli nie otrzymali ostrzeżenia!?

— Pojedźmy do schronu w Australe — zaproponował Nirgal, starając się zapanować nad sytuacją.

Po kwiatach mrozu przejechał pojazdem z maksymalną prędkością, koncentrując się na terenie i próbując nie myśleć o niczym innym. Zupełnie nie miał ochoty dotrzeć do drogiego schronu — nie chciał dojechać tam i zobaczyć, że kryjówka jest pusta; taki widok odebrałby mu ostatnią nadzieję, odebrałby mu jedyny sposób, w jaki potrafił odsuwać od siebie świadomość nieszczęścia. Pragnął nigdy tam nie dotrzeć, chciał już zawsze jeździć tylko dokoła czapy polarnej w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, nie zważając na to, że Jackie pod wpływem dramatycznego odkrycia syczała podczas oddychania, a od czasu do czasu lamentowała.

Nirgal natomiast trwał jedynie w dziwnym odrętwieniu, niezdolny myśleć. Nie czuję niczego, pomyślał z zaskoczeniem. Ale mimo wszystko obraz Hiroko ciągle migał mu przed oczami, jak gdyby był wyświetlany na przedniej szybie albo tkwił — niczym widmo — za oknem w siekących powietrze mgłach. Istniało niebezpieczeństwo, że atak nadszedł z przestrzeni kosmicznej albo w postaci pocisku wysłanego z północy, a w takim przypadku nie mogło być mowy o jakimkolwiek ostrzeżeniu. Wymazywanie zielonego świata z kosmosu i pozostawianie tylko białego świata śmierci. Kolory znikające ze wszystkiego, tak jak w tej zimowej krainie szarej mgły.

Nirgal zacisnął usta i skoncentrował się na lodowym pejzażu, prowadząc pojazd z zaciętością, której istnienia nawet w sobie nie podejrzewał. Mijały godziny, a on starał się ze wszystkich sił nie myśleć o Hiroko, Nadii, Arcie, Saxie, Mai, Harmakhisie i pozostałych: jego rodzina, dzielnica, miasto i państwo, wszystko znajdowało się pod tą jedną małą kopułą. Pochylił się nieco, poczuł skurcz w żołądku i skupił na prowadzeniu pojazdu, na każdym małym guzku terenowym i kotlinie; daremnie starał się objeżdżać wszelkie nierówności, by jazda była łagodniejsza, mniej obfitowała we wstrząsy.

Musieli jechać w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara przez trzysta kilometrów, a potem większą część drogi w górę Chasma Australe, która późną zimą zwężała się i była tak zatkana lodowymi blokami, że istniał tylko jeden przejezdny szlak, oznaczony słabymi, małymi transponderami kierunkowymi. W tamtym regionie Nirgal musiał zwolnić, ale pod osłoną ciemnej mgły mogli jechać przez całą dobę, posuwali się więc tak długo, aż dotarli do niskiej ściany, która znaczyła kryjówkę. Minęło właśnie czternaście godzin od ich wyjazdu z bramy Gamety — prawdziwy wyczyn, jak na jazdę po tak nierównym, zmrożonym terenie, ale Nirgal nawet tego nie zauważył. Co będzie, jeśli kryjówka okaże się pusta? — myślał.