Het Oog van de Wereld

Weer anderen hadden het over moeilijkheden – ze waren heel vaag over het soort – die met een boot de rivier waren afgezakt.

‘We hebben het ze ingepeperd,’ mompelde een man met een spits gezicht die zenuwachtig in zijn handen stond te wrijven. ‘Laten ze dat soort dingen maar in de Grenslanden houden, waar ze thuishoren. We zijn naar de haven getrokken en...’ Hij zweeg zo plotseling dat zijn mond letterlijk dichtklapte. Zonder verder iets te zeggen, schoot hij weg, omkijkend alsof hij dacht dat ze hem zouden achtervolgen. De boot was ontkomen – dat werd uiteindelijk, uit opmerkingen van anderen, wel duidelijk. Men had de meertouwen gekapt terwijl er een menigte de kade opstroomde, en dat was gisteren gebeurd. Nynaeve vroeg zich af of Egwene en de jongens aan boord waren. Een vrouw zei dat er een speelman aan boord was geweest. Als dat Thom Merrilin was geweest...

Nynaeve probeerde haar theorie uit op Moiraine, dat de Emondsvelders misschien met de boot waren gevlucht. De Aes Sedai luisterde, geduldig knikkend tot ze was uitgesproken.

‘Misschien,’ zei Moiraine, maar het klonk weifelend.

Op het plein stond nog een herberg overeind. De gelagkamer was in tweeën gedeeld door een schouderhoge muur. Moiraine bleef staan toen ze de herberg binnenging en tastte met haar hand de lucht af. Ze glimlachte om wat het ook was dat ze voelde, maar ze wilde er op dat moment niets over zeggen.

Ze aten hun maal in een stilte die niet alleen aan hun tafel te vinden was, maar in de hele gelagkamer hing. De paar mensen die er aten, hielden zich alleen bezig met hun eigen bord en gedachten. De herbergier die met een hoekje van zijn voorschoot de tafels afveegde, stond voortdurend in zichzelf te mompelen, maar zo zacht dat niemand kon verstaan wat hij zei. Nynaeve dacht dat het niet prettig slapen zou zijn in de herberg; zelfs de lucht was zwaar van angst.

Toen ze klaar waren en hun met de laatste broodkorstjes schoongeveegde borden wegschoven, verscheen er in de deuropening een soldaat in een rood uniform. Nynaeve dacht dat hij er schitterend uitzag, met zijn piekhelm en zijn gepoetste borstkuras, totdat hij zich vlak achter de deur posteerde, met een hand op het gevest van zijn zwaard en een ferme blik op zijn gezicht, terwijl hij met een vinger zijn te strakke kraag war losser probeerde te maken. Het deed haar denken aan Gen Buin die zich probeerde te gedragen als een dorpsraadsman.

Lan wierp een enkele blik op hem en snoof: ‘Burgerwacht. Nutteloos.’

De soldaat keek het vertrek rond en zijn ogen bleven op hen rusten. Hij aarzelde, haalde toen diep adem en stampte naar hen toe om te vragen – alles gehaast – wie zij waren, wat voor zaken zij in Wittebrug te doen hadden en hoe lang ze van plan waren te blijven.

‘We gaan weg zodra ik mijn bier opheb,’ zei Lan. Hij nam nog een langzame teug voor hij opkeek naar de soldaat. ‘Het Licht verlichte de goede koningin Morgase.’

De man deed zijn mond open, keek toen goed in Lans ogen en stapte achteruit. Hij beheerste zich meteen weer, met een blik op Moiraine en Nynaeve. Heel even dacht Nynaeve dat hij iets stoms ging doen om geen lafaard te lijken in de ogen van twee vrouwen. Zij had de ervaring dat mannen vaak zo idioot deden. Maar er was te veel gebeurd in Wittebrug; er was te veel onzekerheid losgekomen uit de diepste diepten van de menselijke geest. De burgerwacht keek weer naar Lan en bedacht zich. De harde lijnen van Lans gezicht toonden niets, maar erin stonden wel twee koude blauwe ogen. Zo koud.

De burgerwacht besloot kort te knikken. ‘Zorg dat jullie dat doen. Er zijn deze dagen te veel vreemdelingen in de buurt die de vrede van de koningin verstoren.’ Hij draaide zich op zijn hakken om, stampte weer naar buiten en oefende ondertussen zijn strenge blik. Geen van de stadsmensen leek iets te merken.

‘Waar gaan we heen?’ vroeg Nynaeve aan de zwaardhand. De stemming in het vertrek maakte dat ze zachtjes praatte, maar ze zorgde er wel voor dat haar stem vastberaden klonk. ‘De boot achterna?’ Lan keek Moiraine aan, die kort haar hoofd schudde en zei: ‘Eerst moet ik diegene vinden die ik zeker kan vinden en momenteel is hij ergens ten noorden van ons. Ik denk in ieder geval niet dat de andere twee met de boot meegingen.’ Een klein tevreden glimlachje speelde rond haar lippen. ‘Ze zijn in dit vertrek geweest, mogelijk gisteren, op zijn hoogst eergisteren. Bang, maar ze zijn levend weggekomen. Het spoor zou zonder dat sterke gevoel niet zo lang zijn blijven hangen.’

‘Welke twee?’ Nynaeve leunde gespannen over de tafel. ‘Weet u wie?’

De Aes Sedai schudde ontkennend haar hoofd, een haast onmerkbare beweging, en Nynaeve ging weer rechtzitten. ‘Als zij op zijn hoogst maar twee dagen voorliggen, waarom gaan we dan niet eerst achter hen aan?’

‘Ik weet dat ze hier zijn geweest,’ zei Moiraine met die onverdraaglijk kalme stem, ‘maar behalve dat kan ik niet zeggen in welke richting ze gingen. Ik vertrouw erop dat ze slim genoeg waren om naar het oosten te gaan, naar Caemlin, maar ik weet het niet zeker en zonder hun munten zal ik pas weten waar ze zijn als ik ze op een halve span of zo genaderd ben. In twee dagen kunnen ze twintig span hebben afgelegd, of veertig, in welke richting ze door vrees gedreven ook gegaan zijn, en bang waren ze zeker toen ze hier weggingen.’