Po pierwsze dla pieniędzy [One for the Money - pl]

– Mówię po raz ostatni. Proszę mnie puścić – syknęłam. – Nie mam zamiaru tego powtarzać.

– Nikt nie będzie dyktował mistrzowi, co ma robić! – ryknął Ramirez, wykrzywiając usta w grymasie wściekłości.

Opadła jego maska. Patrząc mu w oczy, odniosłam wrażenie, że nagle dojrzałam prawdziwy charakter tego człowieka – zionął nienawiścią tak przerażającą, tak ohydną, że aż graniczącą z niepoczytalnością.

Błyskawicznie chwycił mnie za bluzkę na piersiach. Trzask pękającego materiału zagłuszył nawet mój głośny krzyk.

W takich chwilach człowiek reaguje instynktownie, robi pierwszą rzecz, jaka przyjdzie mu do głowy. Prawdopodobnie tak samo postąpiłaby prawie każda kobieta na moim miejscu. Wzięłam szeroki zamach i walnęłam Ramireza w głowę skórzaną torbą. Nosiłam w niej rewolwer, kajdanki i sporo innych rzeczy, które łącznie musiały ważyć ze trzy kilogramy.

Uskoczył w bok, a ja rzuciłam się w kierunku schodów. Ale nie zdążyłam zrobić nawet dwóch kroków, kiedy złapał mnie od tyłu za włosy i pociągnął w głąb sali, jakbym była szmacianą lalką. Potknęłam się i runęłam twarzą na podłogę. Mimo że zdążyłam wyciągnąć ręce i nieco zamortyzować upadek, nagle zabrakło mi tchu w piersiach.

Pojęłam, że to Ramirez okrakiem usiadł mi na plecach. Znów chwycił mnie za włosy i szarpnięciem poderwał głowę do góry. Natychmiast sięgnęłam do torebki, lecz nie zdążyłam wyciągnąć rewolweru.

Huk wystrzału rozbrzmiał gromkim echem w całej sali, z brzękiem posypało się szkło. Zaraz padły kolejne strzały, jakby ktoś postanowił od razu opróżnić cały magazynek. Wszczął się rwetes, padły okrzyki. Mężczyźni rzucili się do szatni. Ramirez skoczył za nimi. Nie czekałam na zaproszenie, przywierając całym ciałem do podłogi zaczęłam pełznąć w stronę wyjścia. Kiedy wreszcie poderwałam się z parkietu, nogi miałam jak z waty. Skoczyłam w kierunku schodów, wyciągając ręce do poręczy, lecz już na drugim stopniu straciłam równowagę, zjechałam niczym na nartach i ciężko grzmotnęłam pośladkami o linoleum w holu na dole. Pozbierałam się szybko i wypadłam na ulicę zalewaną potokami słonecznego żaru. Rajstopy miałam porwane, z rozciętego kolana sączyła się krew. Stanęłam przed drzwiami, kurczowo zaciskając palce na klamce i usiłując złapać oddech, kiedy niespodziewanie ktoś mnie chwycił za rękę. Aż podskoczyłam i krzyknęłam głośno. To był Joe Morelli.

– Na miłość boską! – syknął, odciągając mnie na chodnik. – Nie stój jak słup soli! Rusz się wreszcie!

Nie miałam pewności, czy aż do tego stopnia wpadłam Ramirezowi w oko, by teraz rzucił się za mną w pościg, byłoby jednak skrajną głupotą stać tu dalej i próbować się o tym przekonać. Pobiegłam więc za Morellim, chociaż ciągle brakowało mi tchu, a wąska spódnica utrudniała stawianie większych kroków. Na pewno Kathleen Turner zrobiłaby z tej ucieczki wspaniałą scenę do jakiegoś filmu, tyle że nie wypadłabym na niej urzekająco. Z nosa mi kapało, a ślina ciekła po brodzie. Głośno postękiwałam z wysiłku i chlipałam z przerażenia.

Skręciliśmy za rogiem, przecznicą dotarliśmy do szerokiej alei przelotowej, a przedostawszy się na drugą stronę, skręciliśmy w jakąś wąską i krętą uliczkę biegnącą na tyłach osiedla domków jednorodzinnych. Ciągnęly się wzdłuż niej szeregi starych, drewnianych garaży i wypełnionych z czubkiem wielkich pojemników na śmieci.

Z tyłu doleciało nas zawodzenie policyjnych syren. Nie ulegało wątpliwości, że huk wystrzałów ściągnął na ulicę Starka co najmniej dwa wozy patrolowe. Dopiero teraz dotarło do mnie, że powinnam była zostać przy swoim samochodzie i zwrócić się do gliniarzy z prośbą o pomoc w ściganiu Morelliego. W każdym razie otrzymałam dobrą nauczkę na wypadek, gdybym jeszcze kiedyś stanęła przed perspektywą brutalnego gwałtu.

Morelli zatrzymał się nagle, po czym wciągnął mnie do pustego garażu. Na wpół urwane drzwi były wystarczająco uchylone, byśmy bez trudu wśliznęli się do środka, osłaniały nas jednak przed wzrokiem przypadkowego przechodnia. Na betonowej posadzce walały się jakieś śmieci, powietrze było ciężkie, przesycone wonią smarów. Uderzyła mnie ironia tej sytuacji: oto znów, po wielu latach, znalazłam się sam na sam z Morellim w mrocznym garażu. Jego twarz wykrzywiał grymas wściekłości, oczy silnie błyszczały. Chwycił mnie za poły żakietu i pchnął plecami na ścianę z surowych desek. Aż zęby mi zadzwoniły od tego uderzenia. Z góry posypał się kurz.

– Do jasnej cholery! – syknął przez zęby, ledwie pohamowując narastającą furię. – Co ty sobie wyobrażałaś, wchodząc bez żadnego zabezpieczenia do tej sali gimnastycznej?!