Ten zwariowany Wszechświat [What Mad Universe - pl]

Odszedł szybko, zanim tamten zdążył zadać więcej pytań. Światło w głównym holu dworca było przyćmione, niewątpliwie dlatego, żeby nie raziło śpiących. Keith wolno przeszedł przez mroczne pomieszczenie idąc najciszej, jak potrafił, aby nie budzić leżących, po czym skierował się w stronę wyjścia na Czterdziestą Drugą Ulicę.

Zbliżając się do drzwi zobaczył, że po obu stronach drzwi stali policjanci.

Nie mógł już zmienić kierunku marszu. Jeden z mundurowych patrzył na niego. Keith szedł prosto do drzwi, których pilnowali, i nie mógł teraz skręcić w bok nie zwracając na siebie uwagi. Jeżeli się okaże, że nie wolno wychodzić z dworca — Keith nie miał pojęcia z jakiego powodu — postanowił udawać, że podszedł tylko po to, by spojrzeć przez szklane drzwi.

Tak więc zbliżył się do nich wolno, zauważając po drodze, że szklane drzwi są od zewnątrz zamalowane czarną farbą.

Kiedy Keith podszedł bliżej, odezwał się wyższy policjant. Jednak w jego głosie słychać było tylko szacunek. Zapytał:

— Czy jest pan uzbrojony?

— Nie.

— Na zewnątrz jest dość niebezpiecznie. No, nie mamy prawa pana zatrzymywać; możemy to tylko usilnie doradzać.

Pierwszą reakcją Keitha była ulga; a więc nie będą go tu zatrzymywać, jak się obawiał. Nie miał zamiaru tracić nocy na dworcu, obojętnie z jakiego powodu.

Tylko co miał na myśli policjant? Niebezpiecznie? Co to za niebezpieczeństwo, o którym nie wiedział nic prócz tego, że zatrzymało na dworcu te tysiące ludzi przybyłych późnymi pociągami? Co się stało z Nowym Jorkiem?

No, teraz już za późno, by się cofnąć. Poza tym, myślał ponuro, dopóki nie pozna reguł rządzących tym światem, jest wciąż i wszędzie w niebezpieczeństwie.

Z największą obojętnością, na jaką potrafił się zdobyć, powiedział:

— Nie mam daleko. Nic mi nie będzie.

— Pańska sprawa — rzekł gliniarz. Drugi wyszczerzył zęby w uśmiechu.

— Mamy nadzieję, że nie pański pogrzeb. W porządku.

Otworzył drzwi.

Keith prawie się cofnął. Drzwi nie były zamalowane na czarno. Na zewnątrz po prostu panowały egipskie ciemności. Kompletna ciemność, jakiej dotąd jeszcze nie widział. Nigdzie nie dostrzegł nawet błysku światła. Blask przyćmionych lamp dworca zdawał się w ogóle nie przebijać mroku. Patrząc pod nogi Keith widział przed sobą trotuar chodnika zaledwie pół metra za progiem.

I — czy było to złudzenie, czy też nieco tej ciemności wpłynęło przez otwarte drzwi do holu dworca, jakby nie był to wcale nocny mrok, lecz namacalny czarny opar? Czyżby było to coś więcej niż zwyczajny brak światła?

Cokolwiek to było, Keith nie mógł teraz przyznać, że nie wie, co to takiego. Musiał wyjść przez te drzwi, dokądkolwiek wiodły.

Wyszedł i drzwi zamknęły się za jego plecami. Miał wrażenie, że znalazł się w szafie. To była ciemność nad ciemnościami. Musiało to być — przypomniał sobie określenie z New York Timesa — całkowite zamglenie.

Spojrzał w górę i nie dostrzegł ani gwiazd, ani księżyca, chociaż — przynajmniej w Greenville — była jasna, księżycowa noc.

Zrobił dwa kroki i odwrócił się, by popatrzeć na drzwi. Nie mógł ich dostrzec. A powinien widzieć jasną, oświetloną płytę. W takich ciemnościach drzwi musiał widzieć z daleka mimo słabego oświetlenia w holu. Chyba że szkło rzeczywiście było zamalowane z zewnątrz na czarno. Keith podszedł krok bliżej i dostrzegł je; bardzo niewyraźny prostokąt na wyciągnięcie ręki. O krok dalej nic już nie było widać.

Cofnął się o krok i drzwi zniknęły. Pogrzebawszy w kieszeni znalazł pudełko zapałek i zapalił jedną. Trzymając ją w wyciągniętej ręce widział tylko słaby błysk. Jeszcze z odległości pół metra widział płomyk wyraźnie. Ale nie dalej.

Zapałka wypaliła się niemal do końca i musiał ją wypuścić; nie widział, czy zgasła uderzając o chodnik, czy też nie. Mogła wciąż palić się na betonie.

Teraz pożałował, że nie wziął pryczy na dworcu, ale było już za późno, by tam wrócić. I tak zwrócił na siebie uwagę wychodząc. Czemu nie poszedł za przykładem małego człowieczka? W przyszłości musi pamiętać, że bezpiecznie jest naśladować innych.

Wyciągnąwszy rękę dotknął ściany budynku i wodząc po niej dłonią, a drugą macając przed sobą, ruszył na zachód, w kierunku skrzyżowania z Yanderbilt Avenue. Szeroko otwartymi oczami wpatrywał się w mrok, ale równie dobrze mógł je zamknąć, bo i tak nic nie widział. Teraz wiedział już, co czuje ślepiec. Przydałaby mu się laska do stukania w trotuar. Pies przewodnik byłby jednak bezużyteczny; Keith wątpił, czy nawet kot mógłby widzieć dalej niż na pół metra w tej czarnej mgle.

Jego sunąca przy murze ręka natrafiła na pustkę; znalazł się na rogu.

Przystanął zastanawiając się, czy w ogóle powinien iść dalej. Nie mógł wrócić na stację, ale czemu nie miałby po prostu usiąść na chodniku, oprzeć się plecami o budynek i czekać do rana? O ile rankiem ta czarna mgła się rozwieje.