Лісце забытых алеяў

Вось, нарэшце, i абышоў я, радзіма, Гарады твае, вёскі з кіем пілігрыма. Блізка бачыў я вежы касцёлаў, крыніцы, Падзямельныя склепы твае, камяніцы, I, каб пахваліцца чым было можна, Узяў я памятак колькі ў ранец дарожны: Частку нёманскай хвалі, камень даўняй вежы, Завушніцу з магілы, з дрэва лісцік свежы... Удоўж i ўшыр абышоўшы ўсё Прынямонне, Спачываю пад грушай развесістай сёння. I перад тым, як выйсці на новую каляіну, Усю, што прайшоў, дарогу позіркам зноў акінуў. Там, над возерам сінім, замак глядзіць у зоры, Там, на пагорку, бачу бацькаў знаёмы дворык. Там хатка, дзе шчасце мяне абмінула, Там цвінтар, дзе дзятва — мая кроў — заснула. Там святыні, там блізкія стрэхі з саломы, Звоніць знаёмае птаства, ходзіць вецер знаёмы. I да мяне зноў вяртаюць нябачныя крыллі Пачуцці, што некалі сэрца маё палілі, I думкі, што ў галаве маёй віравалі... О куткі мае мілыя! О родныя далі!.. Калі ў свет мяне кіне жыццёвым ветрам, Набяру сабе у грудзі адгэтуль паветра, Набяру яго шмат, каб надоўга хапіла, Каб яно мае песні заўсёды жывіла. Толькі чым, мае далі, узамен вам аддзячыць? Можа, блаславеннем пілігрымскім, жабрачым, З ветрам яго пусціўшы па родным абшары, Каб збыліся людзей нашых лепшыя мары: Над лясамі, над Нёманам, на мужычым загоне Хай жа лепшую песню птушкі зазвоняць, Закрасуюць хай збожжа пясчаныя нівы І аратага сэрца устрапянецца шчасліва... З болем адсюль пусціўся я ў новую пуцявіну I памяць пра край свой родны — у песні навек пакінуў.

Ходзячы па ваколіцах Заслаўя i па яго вуліцах, я даволі-такі прытаміўся. Убачыўшы за паўрасчыненымі варотамі прамкамбіната зацененую лавачку ля прахадной, я прайшоў да яе і сеў адпачыць. З будкі ў прахадной выйшла пажылая, з вострымі вачыма нізкарослая жапчына: