Wędrowcy [Voyagers - pl]

Sekretarz generalny Narodów Zjednoczonych, wiceprzewodniczący Zgromadzenia Ludowego Chińskiej Republiki Ludowej, Jeff Thompson z Kwajalein, politycy z Wielkiej Brytanii i Japonii, naukowcy z innych krajów, ludzie, o których Stoner nigdy nie słyszał — głosy całej Ziemi przyzywały go jeden po drugim, stając się stopniowo coraz cichsze i odleglejsze, zlewając się coraz bardziej z radiowym szumem kosmosu.

A potem odezwał się głos, który Stoner rozpoznał.

— Keith, Keith, tu mówi Kirył. Słyszysz mnie?

— Tak, Kirył. Słabo, ale słyszę.

— Jo chce z tobą mówić… prywatnie, na kanale czwartym. Nikt nie będzie podsłuchiwał, przyrzekam ci to.

W jego słuchawki uderzyły nagle trzaski spowodowane jakimś kosmicznym wyładowaniem. Stoner odczekał, aż ucichły i rzekł:

— Przechodzę na kanał czwarty.

Przez dłuższą chwilę nie słyszał nic prócz szumu i trzasków tła. Wreszcie usłyszał jej głos:

— Keith… och Boże, Keith, cóż mogę ci powiedzieć?

„Powiedz, że mnie kochasz” — pomyślał, lecz powiedział co innego.

— Jestem tutaj, Jo. Słyszę cię.

Oczekiwanie na jej odpowiedź wydało mu się wiecznością.

— Dlaczego, Keith? Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego nie chciałeś wrócić do mnie?

Uśmiechnął się smutno.

— Jestem szantażystą, Jo. Mam tu zakładnika, którego będę trzymał dopóty, dopóki się tu nie zjawią. Chcę ich zawstydzić, żeby szybciej przylecieli na ratunek.

Znowu cisza, przerywana jedynie cichym szeptem gwiazd.

— A co ze mną, Keith? Nie zależy ci na mnie?

— „Żegnaj, Roksano — jął koślawię cytować — bo dzisiaj umrę… I moje serce, tak pełne miłości, o której ci nie mówiłem, wykrzyknie…” — Przerwał, bo nie pamiętał dalszego ciągu tekstu.

Zaczął zginać i wyprostowywać palce w oczekiwaniu na jej odpowiedź. Nie mógł się już prawie poruszać. Jego krew zmieniała się w lód.

— Mówisz to serio? — spytała trzęsącym się głosem. — Kochasz mnie, Keith?

Teraz mógł już jej to powiedzieć.

— Oczywiście, że cię kocham, Jo. Kocham cię od dawna.

Czekał na odpowiedź, a puls w jego skroniach odmierzał sekundy, coraz dłuższe i boleśniejsze.

— Ja też cię kocham, Keith. — Jej głos był słaby, ledwie dosłyszalny na tle pomruku kosmosu. — Kocham cię.

Nie miał już nic więcej do powiedzenia. Jego wargi drętwiały coraz bardziej.

— Przylecimy po ciebie, Keith! Na pewno!

— Wiem, że przylecisz, Jo. Nie pozwól im, aby cię zatrzymali, moje dziecko. Nie pozwól, żeby zapomnieli. Będę tu czekał na ciebie.

Jeszcze raz odetchnął głęboko i wyłączył podgrzewacz skafandra.