Электронная книга - «Το Μεγάλο Κυνήγι». Краткое содержание книги:
«Ωχ!» έκανε ο Ματ, τρίβοντας το μπράτσο του. «Μια ερώτηση έκανα. Θέλω να πω, με αυτά τα φανταχτερά ρούχα, μ’ αυτές τις κουβέντες ότι είσαι δήθεν άρχοντας. Ε, δεν έδειχνε να στέκεις καλά στα μυαλά σου».
«Προσπαθούσα να σας ξεφορτωθώ, βλάκες! Φοβόμουν μην τρελαθώ και σας κάνω ζημιά». Το βλέμμα του έπεσε στο λάβαρο και χαμήλωσε τη φωνή. «Θα τρελαθώ, κάποια στιγμή, αν δεν το σταματήσω. Φως μου, δεν ξέρω πώς να το σταματήσω».
«Αυτό ακριβώς φοβάμαι», είπε ο Ματ, καθώς σηκωνόταν όρθιος. «Χωρίς παρεξήγηση, Ραντ, αλλά λέω να κοιμάμαι όσο πιο μακριά σου γίνεται, αν δεν σε πειράζει. Άκουσα κάποτε για κάποιον που μπορούσε να διαβιβάζει. Μου το είπε ο σωματοφύλακας ενός εμπόρου. Πριν τον βρουν οι Κόκκινες Άτζα, ξύπνησε ένα πρωί και είχε λιώσει όλο το χωριό. Όλα τα σπίτια, όλοι οι άνθρωποι, τα πάντα εκτός από το κρεβάτι που κοιμόταν, ήταν σαν να είχε πατήσει πάνω τους βουνό».
Ο Πέριν είπε, «Σ’ αυτή την περίπτωση, Ματ, θα ’πρεπε να κοιμηθείς αγκαλιά μαζί του».
«Μπορεί να είμαι χαζός, αλλά προτιμώ να είμαι και χαζός και ζωντανός». Ο Ματ κοντοστάθηκε, κοιτάζοντας λοξά τον Ραντ. «Κοίτα, ξέρω ότι ήρθες για να με βοηθήσεις, και σου είμαι ευγνώμων. Στ’ αλήθεια. Αλλά δεν είσαι πια ο ίδιος. Το καταλαβαίνεις αυτό, έτσι;» Στάθηκε σαν να περίμενε απάντηση. Δεν ακούστηκε καμία. Τελικά χώθηκε στα δέντρα, πηγαίνοντας προς το στρατόπεδο.
«Κι εσύ;» ρώτησε ο Ραντ.
Ο Πέριν κούνησε το κεφάλι και οι κατσαρές μπούκλες του τινάχτηκαν. «Δεν ξέρω, Ραντ. Είσαι ο ίδιος, και δεν είσαι ο ίδιος. Ένας άνδρας που διαβιβάζει· η μητέρα μου με τρόμαζε με τέτοιες ιστορίες, όταν ήμουν μικρός. Δεν έχω ιδέα». Άπλωσε το χέρι και άγγιξε μια γωνιά του λάβαρου. «Νομίζω ότι θα το έκαιγα, ή θα το έθαβα, αν ήμουν στη θέση σου. Και μετά θα έτρεχα, θα έτρεχα τόσο γρήγορα, που καμιά Άες Σεντάι δεν θα με έβρισκε ποτέ. Ο Ματ σ’ αυτό είχε δίκιο». Σηκώθηκε, μισόκλεισε τα μάτια και κοίταξε τον δυτικό ουρανό, που κοκκίνιζε καθώς ο ήλιος βασίλευε. «Είναι ώρα να γυρίσω στο στρατόπεδο. Σκέψου τι σου είπα, Ραντ. Εγώ θα το έβαζα στα πόδια. Αλλά ίσως εσύ δεν μπορείς να τρέξεις. Σκέψου κι αυτό». Τα κίτρινα μάτια του φάνηκαν να κοπάζουν προς τα μέσα, και μιλούσε κουρασμένα. «Μερικές φορές δεν μπορείς να τρέξεις». Έπειτα χάθηκε κι αυτός.
Ο Ραντ κάθισε εκεί γονατιστός, κοιτάζοντας το λάβαρο που ήταν απλωμένο στο χώμα. «Μερικές φορές όμως μπορείς να τρέξεις», μουρμούρισε. «Μόνο που ίσως να μου το έδωσε για να με κάνει να τρέξω. Ίσως ετοίμασε κάτι που με περιμένει, αν τρέξω. Δεν θα κάνω αυτό που θέλει. Λεν το κάνω. Θα το Θάψω εδώ πέρα. Αλλά είπε ότι ίσως απ’ αυτό να εξαρτηθεί η ζωή μου, και οι Άες Σεντάι δεν λένε ψέματα ολοφάνερα...» Ξαφνικά οι ώμοι του τραντάχτηκαν από ένα σιωπηλό γέλιο. «Να που μιλάω μόνος μου. Ίσως άρχισα κιόλας να τρελαίνομαι».
Όταν γύρισε στο στρατόπεδο, είχε πάλι το λάβαρο τυλιγμένο στο χοντρό πανί, δεμένο με κόμπους που δεν ήταν καλοφτιαγμένοι σαν της Μουαραίν.
Το φως έσβηνε και η σκιά του χείλους σκέπαζε το μισό λάκκωμα. Οι στρατιώτες ξάπλωναν να ξεκουραστούν, δίπλα στα άλογα, με τις λόγχες έτοιμες να τις σηκώσουν. Ο Ματ και ο Πέριν έστρωναν κοντά στα άλογά τους. Ο Ραντ τους κοίταξε θλιμμένα και μετά έφερε τον Κοκκινοτρίχη, ο οποίος στεκόταν εκεί που τον είχε αφήσει, με τα γκέμια πεσμένα, και πήγε στην άλλη άκρη του λακκώματος, όπου ήταν ο Χούριν παρέα με τον Λόιαλ. Ο Ογκιρανός είχε αφήσει το διάβασμα και εξέταζε το μισοθαμμένο βράχο στον οποίο καθόταν, με τη μακριά πίπα να πηγαινοέρχεται στην επιφάνεια της πέτρας.
Ο Χούριν σηκώθηκε και έκανε προς τον Ραντ μια κίνηση που ήταν σχεδόν υπόκλιση. «Ελπίζω να μην σε πειράζει που έστρωσα εδώ πέρα, Άρχοντα —ε— Ραντ. Άκουγα τον Κατασκευαστή που μου μιλούσε».
«Α, εδώ είσαι, Ραντ», είπε ο Λόιαλ. «Ξέρεις, νομίζω πως κάποτε αυτή η πέτρα ήταν δουλεμένη. Κοίτα, είναι φαγωμένη από τον καιρό, αλλά μοιάζει να είναι κάτι σαν κολώνα. Κι επίσης έχει κάτι σημάδια. Λεν τα βγάζω, αλλά σαν να μου φαίνονται γνώριμα».
«Ίσως τα δεις καλύτερα το πρωί», είπε ο Ραντ. Κατέβασε τα σακίδια από τον Κοκκινοτρίχη. «Χαίρομαι για την παρέα σου, Χούριν». Χαίρομαι για ζην παρέα όσων δεν με φοβούνται. Πόσο ακόμα Θα κρατήσει, όμως;
Έχωσε τα πάντα στο ένα σακίδιο —παραπανίσια πουκάμισα και στενά παντελόνια και μάλλινες κάλτσες, ραφτικά, τσακμακόπετρα και ύσκα, μεταλλικό πιάτο και κύπελλο, ξύλινο κουτί με μαχαίρι και πιρούνι και κουτάλι, ένα πακέτο με ξεραμένο κρέας και ψωμί για ξηρά τροφή, και ό,τι άλλο χρειαζόταν ένας ταξιδιώτης— και μετά στρίμωξε το τυλιγμένο λάβαρο στο άλλο που είχε αδειάσει. Το σακίδιο φούσκωνε, τα λουριά μόλις που έφταναν στις αγκράφες, αλλά βέβαια τώρα φούσκωνε και η άλλη πλευρά. Δεν πείραζε.