De Draken van de Lentedooi

En toch heb je me lief, om ons blind vermengde bloed Dat in volmaakt evenwicht door onze aderen stroomt, Zo simpel als een heet zwaard de sneeuw doorklieft. De wederzijdse behoefte is wat je verwart, De tegenstrijdigheid die stroomt door ons lijf. Wild in de dans van de strijd, wanneer je je Als een schild voor je broer schaart, dan Bloeit jouw zorgzaamheid op uit het hart Van al mijn zwakten. Als ik er niet meer ben, Waar vind je dan de vervulling van je bloed? Weggestopt in de luide tunnels van je hart? ik heb geluisterd Naar het zoete lied van de Koningin, een serenade In het donker vermengd met de oproep tot de strijd, Die muziek roept me naar mijn stille troon Diep in Haar doelloze rijk. Drakenheren Wensten de duisternis in het licht te brengen, Het te bezoedelen met de ochtend en de manen - In evenwicht gaat alle puurheid ten onder, Maar in de voluptueuze duisternis huist de waarheid, De laatste, gracieuze dans. Maar niet voor jou: Jij kunt me niet volgen naar de nacht Naar de zoete doolhof. Want jij staat Gekoesterd door de zon in het tastbare land, En verwacht niets, verdwaald als je bent Voor de weg onuitsprekelijk werd.