Boża maszyneria [The Engines of God - pl]

Ciało Maggie odzyskali koło południa miejscowego czasu. Znaleźli także części garderoby i sprzętu Jake’a. Po George’u nie zostało ani śladu, z wyjątkiem kilku wypalonych placków w trawie. Skorupiaki, nawet jeśli nadal przebywały w tej okolicy, trzymały się z dala od ciężko uzbrojonej ekipy.

Prowadził ją Harvey Sill. Hutch leciała z nimi jako przewodnik, ale potrzebowała sporej dawki leków, żeby jako tako się trzymać.

Kiedy znaleźli się z powrotem na Perth, ciało Maggie złożono w chłodni, ustalono szczegóły uroczystości żałobnej i przesłano oficjalne zawiadomienia do Kosmika i Akademii. O ile wiadomo było Carsonowi, po raz pierwszy w historii zdarzyło się, żeby ktokolwiek z pracowników terenowych został zabity przez miejscową formę życia.

Kapitan kierował przygotowaniami do uroczystości, a rozpierała go wściekłość, przemieszana z satysfakcją, że choć nie udało mu się postawić na swoim w starciu ze zwierzchnikiem, to jednak w końcu wyszło na jego. Mógł jednakże się spodziewać, że korporacja obarczy go odpowiedzialnością za to, co zaszło. Nigdy przedtem nie zdarzyło mu się stracić żadnego członka załogi ani tym bardziej pasażera, a tu nagle odpowiadał za śmierć aż trzech osób. Co gorsza, wyprawa nie była autoryzowana.

— Mam nadzieję, że zdaje sobie pani sprawę — powiedział do Truscott — w co nas pani wpakowała.

Zdawała sobie, a jakże. Założyła, że jako zawodowcy wiedzą co robią i zaufała im. Ten błąd zdarzał się jej i wcześniej, ale nie znała innego sposobu na to, by sprawy szły do przodu. Trzeba mieć zaufanie do ludzi na pierwszej linii. A jeśli czasem coś pójdzie nie tak, trzeba ponosić konsekwencje.

— Przykro mi, że stworzyłam ci taki problem, John — rzuciła.

Delikatna nutka ironii całkowicie mu umknęła.

— Trochę na to za późno. Pozostaje kwestia, co mamy teraz robić.

Znajdowali się w sali konferencyjnej kapitana. Truscott nadzorowała poczynania wysłanej na planetę misji przez kanał dowodzenia, potem przyglądała się, jak wnoszą ciało, więc niewiele pozostało jej cierpliwości dla kapitana, zamkniętego w swej skorupie.

„Jak to się dzieje, że takim jak ty powierza się odpowiedzialne stanowiska?”

— Powiedziałam ci, że jeśli wyniknie jakiś problem, osobiście dopilnuję, żeby nie obarczano cię żadną odpowiedzialnością. I tak właśnie zrobię.

— Wiem, że przynajmniej pani spróbuje. — Głos Morrisa drżał. To do niego niepodobne, stawiać się komuś, kto w każdej chwili mógł go zniszczyć. — Ale tak czy inaczej — dodał w pełnym poczuciu własnej słuszności — troje ludzi nie żyje.

— Doskonale to rozumiem.

— To ja dowodzę tym statkiem. Spodziewam się, że do końca mojej kariery zawodowej będę kojarzony z tym nieszczęściem. Przed tym nie ma ucieczki.

Było żenujące widzieć, jak ten dorosły przecież mężczyzna użala się nad sobą.

— Ja sądziłabym raczej — odrzekła — że nieoficjalnie cała wina spadnie na doktora Carsona.

Słowa Truscott niewątpliwie sprawiły Morrisowi przyjemność, jednak był zbyt sprytny, żeby uzewnętrzniać swoje odczucia. Siedział więc przez kilka chwil wpatrzony ze smutkiem w kąt, jakby roztrząsał w myślach wszystkie okropieństwa, jakie spaść mogą na głowę nawet najzdolniejszym wśród ludzi.

Melanie podejrzewała, że kiedy ona wyjdzie, kapitan zamówi sobie kawę i bułeczkę z cynamonem. Wiedziała, że podobne starcia zawsze budzą w nim apetyt.