Żebracy na koniach [Beggars Ride - pl]

JACKSON CZEKAŁ PRZY PASKUDNEJ BRYLE ROZWALONEGO budynku, ze sprzętem dobrze ukrytym w cieniu. Zwykła procedura. Budynek wzniesiono niegdyś z pianki budowlanej, co oznacza, że nie dało się go spalić, a zatem zrobiono z nim wszystko, co się dało: tłuczono, rozbijano, plądrowano, może nawet ostrzelano. Zniszczona ruina, pokryta zmutowaną formą kudzu[13], która porosła już całą resztę St. Louis, była chyba najbrzydszym miejscem, jakie zdarzyło mu się widzieć.

A w ciągu ostatnich siedmiu lat bywał w wielu paskudnych miejscach.

Theresa i Dirk skończyli się szykować i ruszyli naprzód. Dirk, teraz ośmioletni, dopiero zaczynał się tego uczyć, więc przywarł mocno do dłoni matki. Lizzie, oczywiście, nie potrzebowała żadnych przystosowań, bo nigdy nie złapała wirusa lękowego. Ale prowadziła Dirka, który w ciągu ostatniego roku poczynił ogromne postępy w umacnianiu swego drugiego ja — nazywał je „drzewnym chłopcem”. Dirk uczył się z łatwością dziecka, paniczne zahamowanie, sztucznie wypalone w jego ciałach migdałowatych nie zdołało tego całkowicie zmienić. „Drzewny chłopiec”, tworzony w wyobraźni, lecz realny w procesach biochemicznych, był dzielniejszy i bardziej swobodny niż Dirk. Jackson miał tego dowód w postaci badań mózgu.

Prowadziła ich Theresa. Theresa, najbardziej obszarpana w tym żałosnym gronie obszarpańców. Jasne włosy, które porosły z powrotem łysą głowę, były wyjątkowo matowe. Nic nie niosła, ale to jej było najciężej.

Theresa nareszcie czuła się szczęśliwa.

Trójka żebraków zbliżała się do najmniej zrujnowanej części budynku, w której obozowało zainfekowane plemię. Wszyscy Amatorzy, rzecz jasna, natychmiast uciekli do środka. Theresa, Lizzie i Dirk przykucnęli przed zamkniętymi drzwiami i zaczęli żebrać.

— Coś ciepłego do ubrania, bardzo prosimy. Och, prosimy, dajcie nam jakieś ciepłe ubrania, jeśli macie za dużo, noce są takie zimne…

Jackson wiedział, że będą tak siedzieć całymi dniami, jeśli zajdzie taka potrzeba. Tym razem chyba pójdzie szybciej. Żebraczki miały ze sobą dziecko. Wszyscy zainfekowani, w enklawach i poza nimi, otwierali chętniej kobietom i dzieciom. Zakon Duchowego Mózgu — Jackson nie cierpiał tej nazwy, ale taką wybrała Theresa — miał już w całym kraju trzy tysiące członków, nie licząc stowarzyszonych lekarzy i korporacji sponsorów, ale tylko dwadzieścia osiem procent stanowili w nim mężczyźni. Mimo to liczba członków wciąż rosła. Rósł sam zakon.

Niemal tak szybko jak rozprzestrzeniał się wirus.

Mimo że najważniejsze kompanie farmaceutyczne — Kelvin-Castner, Lilly, Genentech Neurofarm, Silverstone-Martin — były już blisko uzyskania antidotum. Może byliby bliżej, gdyby plaga lękowa łatwiej się rozprzestrzeniała. Ale rodzaj ludzki miał w tym wypadku trochę szczęścia. Jeśli chorobę złapała choć jedna osoba w obozie lub enklawie, zwykle dostawali jej wszyscy, z powodu higienicznych i żywieniowych przyzwyczajeń Odmienionych. Ale między enklawami i obozami wirus przenosił się bardzo powoli, bo zainfekowani niechętnie przyjmowali gości albo udawali się w odwiedziny.

Theresa właśnie to zmieniała.

— Proszę, chociaż ciepły płaszcz… — żebrał mały Dirk.

Czasem ludzie z obozu po prostu otwierali drzwi i wystawiali na zewnątrz to, o co ich proszono — ubrania, dzbanek wody, dodatkowy stożek Y — ale żebracy nie odchodzili. Jedno, co da się powiedzieć o zakonach religijnych — myślał Jackson, czekając w cieniu na swoją kolej — to to, że są bardzo wytrwali. Może i stuknięci, ale wyjątkowo wytrwali.

A czasem też efektywni.

W drzwiach do amatorskiego domu utworzyła się wąska szczelina, przez którą przepchnął się jakiś mężczyzna, a za nim dziecko. Jackson włączył wszczepione w oczy soczewki do zbliżeń. Dziecko nie było Odmienione. Jackson uważnie przyjrzał się nagim, zaognionym plamom po obu stronach czaszki: okrągłe zmiany chorobowe, w środku strupy, na brzegach się łuszczą. Najpewniej liszaj obrączkowy. Ale pod każdym innym względem dziewczynka sprawiała wrażenie zdrowej, mimo lękowych zahamowań. A nawet i to przebiegało u niej lżej niż u innych. Wirus-renegat, jak farmaceutyki, na każdego działał inaczej. Zdarzyło się nawet kilka przypadków wrodzonej odporności, studiowanych teraz pilnie przez laboratoria zakładów farmaceutycznych CDC.