Wielkie Wrota
- Автор: Сандему Маргит
- Язык: польский
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Wielkie Wrota». Краткое содержание книги:
Na szczęście ani Tiril, ani nikt z jej bliskich nie zauważył, że w ostatniej chwili doszło do straszliwej katastrofy, w wyniku której czarnoksiężnik i jego najstarszy syn nie zdążyli przejść przez Wrota…
Niekiedy w walce z Zakonem pomagali mu przodkowie Ludzi Lodu. Wreszcie niezwykły syn czarnoksiężnika, Dolg, zdołał odnaleźć dwa szlachetne kamienie. Następnie odnaleziono również Wrota, a w końcu Święte Słońce. Wszyscy postanowili podążyć za Słońcem do świata Obcych, ponieważ świat ludzki zaczynał być dla nich zbyt nieprzychylny. W ostatniej podróży towarzyszyła im liczna gromada elfów oraz ogników. Wszystko to byli Lemurowie, którzy w wyniku oddziaływania Słońca nigdy nie mogli całkiem umrzeć. Wyruszyły z nimi również różne nadprzyrodzone istoty, które chciały uciec od niczego nie rozumiejących ludzi. Szły też duchy zmarłych, które nie znalazły po śmierci spokoju. Wśród przechodzących na drugą stronę Wrót znajdowało się czworo Madragów, przedstawicieli bawolego rodu, plemienia dawno już wymarłego. Osiem duchów Móriego również chciało opuścić ziemski świat. Towarzyszyło im ponadto wielu ludzi oraz czworo Strażników Lemurów i dwu Obcych. Jednego z nich nazywano Strażnikiem Słońca, drugiego zaś Strażnikiem Góry. Był też Cień, ostatni Lemur i, oczywiście, pies Nero.
W ostatnim momencie jednak Móri i Dolg zostali schwytani przez kilku pozostających jeszcze przy życiu zakonnych rycerzy i oni obaj nie zdołali przekroczyć Wrót. Zarówno ojciec, jak i syn dzięki długotrwałej bliskości trzech kamieni byli nieśmiertelni. Rycerze pochowali Móriego głęboko w starym lesie w zachodniej Szwecji, a dla wszelkiej pewności przebili ciało zaostrzonym osikowym palem. Czarnoksiężnik wprawił się w stan letargu tak, że niczego nie czuł.
Dolg nie wiedział, jaki los spotkał jego ojca. On sam zdołał przenieść się na Islandię, gdzie udręczony i samotny spotkał pozostałe jeszcze na świecie elfy. To one zaprowadziły go do Gjáin w Alvedalen, i tu został przeniesiony do ich królestwa.
Tak kończy się historia o czarnoksiężniku. Ostatnie wydarzenia miały miejsce w roku 1746.
Ludzie Lodu prowadzili swoją walkę. Ich historia zaczyna się bardzo dawno, w XI wieku, od Tengela Złego, przodka rodu, który ściągnął przekleństwo na swoich potomków i zniszczył ich życie na wiele stuleci. Dopiero w roku 1960 udało im się przełamać jego władzę.
Przekleństwo Tengela Złego miało też pewien pozytywny aspekt. Otóż dotknięci nim członkowie rodu mogli po śmierci powracać na ziemię w postaci duchów i pomagać swoim nieszczęsnym potomkom. W XVIII wieku przypadkiem spotkali oni czarnoksiężnika Móriego i od tej chwili stanowili dla jego rodziny wielką pomoc.
Ale duchy Ludzi Lodu nie towarzyszyły bliskim czarnoksiężnika na drugą stronę Wrót. Przed nimi było jeszcze dwieście lat walki z Tengelem Złym.
Opowieść o czarnoksiężniku urywa się, jak powiedziano, w roku 1746. Nie jest to jednak koniec historii tej rodziny. Wiele zagadek pozostaje nie rozwiązanych.
Na przykład: Co się stało z tymi wszystkimi, którzy przeszli na drugą stronę Wrót? I co może się stać z człowiekiem, który jest nieśmiertelny? Było takich wielu, zarówno Móri, jak i jego synowie Dolg i Villemann. A w roku 1861 przyszedł na świat nieśmiertelny z rodu Ludzi Lodu – Marco.
Co stało się z Gabrielem, chłopcem, który został wybrany, by opowiedzieć o Ludziach Lodu? Jak potoczyło się jego życie w dojrzałych latach, kiedy większość wybitnych członków Ludzi Lodu opuściła już ziemię i przeniosła się do Czarnych Sal?
No a owe Sale? Gdzie się one znajdują? Co dzieje się z ludźmi, którzy tam podążyli? Czy to do Czarnych Sal wiodą tajemnicze Wrota?
Czas nie ma znaczenia ani w państwie elfów, ani po tamtej stronie Wrót. Ktoś, kto zyskał nieśmiertelność, uwalnia się od paraliżującego uścisku czasu. To, co dla nas trwa setki lat, dla elfów lub Obcych trwać może zaledwie rok. Czas po prostu nie istnieje.
A co się stało z małą Fionellą i jej uczuciem dla jednego z Obcych? Albo z Tiril, która utraciła zarówno męża, jak i syna? Co z Mórim, który leży pochowany w jakimś miejscu w Västergötland i nie może umrzeć? Co z Dolgiem?
Posłuchajmy teraz, jak potoczyły się losy ich wszystkich.
Oto lista przedstawicieli rodzaju ludzkiego, którzy szukali Wrót, by przejść na drugą stronę:
Móri, czarnoksiężnik.
Tiril, jego żona.
Dolg, ich niezwykły syn, lat 23.
Villemann, żądny przygód brat Dolga, lat 21.
Taran, wielka optymistka, bliźniacza siostra Villemanna, lat 21.
Uriel, dusza licząca sobie tysiące lat, mąż Taran.
Theresa, księżna, matka Tiril.
Erling, mąż Theresy, stary przyjaciel Tiril i Móriego.
Rafael, marzyciel, przybrany syn Theresy i Erlinga, lat 23.
Amalie, ukochana Rafaela.
Danielle, łagodna i bezbronna siostra Rafaela, lat 19.
Leonard, jej ukochany.
Mariatta, z pochodzenia Finka, kobieta znająca się na czarach, lat 22, ukochana Villemanna.
Greta i Jonas, dzieci Mariatty.
Fionella, młoda pokojówka Theresy.
Heinrich Reuss von Gera, dawny rycerz zakonny, który przeszedł na stronę czarnoksiężnika.
5
Przeszli na drugą stronę Wrót.
Najpierw Święte Słońce lśniło intensywnie, a teraz pierwsi „emigranci” nagle znaleźli się w kompletnych ciemnościach. Wielu ludzi nienawidzi dźwięku noża przesuwanego po powierzchni garnka. Działa im to na nerwy, dostają gęsiej skórki. U Taran, szalonej córki Móriego, podobne uczucie wywoływało dotknięcie palcami ziemi. Kiedy teraz, stojąc w kompletnych ciemnościach, wyciągnęła ręce nad głową i dotknęła sufitu, doznała właśnie tego okropnego wrażenia.
Ziemia, skalne ściany poprzerastane grubymi korzeniami drzew, wilgoć, zaduch jak w głębokiej piwnicy. Innymi słowy wszystko, czego człowiek może oczekiwać, kiedy wpadnie do bezdennej rozpadliny wśród gór.
Dlatego więc Tiril zawołała: „Oj, to wcale nie jest to, czego się spodziewałam!”
Bo też to nie było to. Żadne z nich nie wiedziało dokładnie, czego oczekują po tamtej stronie Wrót. Mieli jednak nadzieję na coś bardziej wysublimowanego, coś wznioślejszego niż jama w ziemi.
Początkowo widzieli niewiele, wciąż jeszcze oślepieni blaskiem Świętego Słońca. Po chwili w ciemności ukazało się mdłe światełko. Pochodziło ono z pochodni, które sześcioro Strażników zatknęło w ścianach, by im pomóc Powoli zaczynali dostrzegać wokół siebie różne rzeczy.
Wykute w ziemi schody wiodły w dół.
– Och, nie – jęknęła matka Tiril, Theresa. – Dokąd my właściwie zmierzamy?
Wielu w grupie zaczynało odczuwać lęk.
Dlaczego myśmy to zrobili? zastanawiała się Tiril. Musieliśmy chyba zwariować, albo sama nie wiem… Żeby opuszczać bezpieczną Ziemię i przenosić się w jakiś fantastyczny świat, którego nie znamy! Ci pomocnicy mogli nas przecież oszukać. Cóż my wiemy o Obcych? Cień… To on z takim przejęciem opowiadał o tym nieznanym świecie. Dlatego mu wierzyliśmy? On przecież miał do załatwienia własne sprawy, a my jesteśmy ludźmi. Co nas łączy z tymi wszystkimi elfami i upiorami?
„Bezpieczną Ziemię…”
Ziemia nie była już bezpieczna. W każdym razie nie dla rodziny Tiril. Utracili swoje ziemskie dobra, od dziesięcioleci byli prześladowani.
– Potrzebujemy teraz spokoju – powiedziała głośno. Przestraszona rozejrzała się wokół, ale nie wyglądało na to, by ktoś usłyszał jej słowa.
Kiedy jakiś człowiek zdecyduje się wyjechać, myślała, to traci związek z miejscem, które zamierza opuścić. I dzieje się tak na długo przedtem, zanim je naprawdę porzuci.