Grafo Nulin

Senpacience la mastrin’ Atendas ĉe la preta tablo; Kaj jen aŭdiĝas porda knar’, La graf’ eniras. Dum ekstar’ Ŝi lin demandas kun afablo Pri l’ kruro. Ĉu bonfartas li? Kaj li respondas: pli-malpli. Al tablo ili kune iras, Sidiĝas kune kaj sen tim’ La graf’ parolas en proksim’: Rusion sanktan mokas, miras Pri l’ vivo frosta sen la varm’, Sopiras pri Pariz’ kun larm’. «…Kaj la teatro?» – «Orfas plene, C’est bien mauvais, ça fait pitié.[12] Talma’ surdiĝis, rolas pene, Kaj mamzel’[13] Mars jam senrevene Oldiĝas… Sed le grand Potier[14]! En mond’ por lia glor’ iama Ankoraŭ ne videblas fin’!» – Kiu verkisto modas? – «L’ sama – Nur d’Arlincourt kaj Lamartin» – «Ĉe ni imitas ilin multaj». – «Ĉu vere? Al progresa flu’ Proksimas niaj cerboj stultaj? De l’ Di’ sendita evolu’…» – «Talioj kiaj?» – «Tre malaltaj. Apenaŭ ĝis… ĝis tiu lok’. Jen via robo – analog’: Ornamo, bantoj, riĉa flok’ – Proksimas ĝi al modaj saltoj». – «Jes, nin atingas „ Telegraf’ “»[15]. – «Ha! Povas mi por vi aranĝi: Bonega vodevil’!» – la graf’ Ekkantas. – «Graf’, bonvolu manĝi». – «Mi satas ja».                     Kun la mastrin’ Leviĝas li en mir’ surpriza: Feliĉas, gajas ŝi sen fin’. Kaj, forgesante pri Parizo, La juna graf’ admiras ŝin. Vesper’ nerimarkeble fluas, Kaj en okuloj de l’ mastrin’ Jen la salut’ afabla bluas, Jen senrespondo kontinuas, Sed – nokto venas kun obstin’. Delonge jam servistoj ronkas, Krudferon jam gardisto gongas, Kaj koko krias en proksim’. Kandeloj fumas, finbrulintaj. Leviĝas lace la mastrin’: «Adiaŭ do! Atendas litoj. Bondormu!» … Kun domaĝ’ kaj rav’ Tenere, preskaŭ ame, l’ graf’ Sur ŝian manon kison metas. Sed kien tiras flirta mav’! – La vantulin’ en kaŝ’ premetas La manon de l’ ravita graf’.