Esperanto kaj la estonteca plurlingvismo

Konata de vasta publiko, interalie pro sia romano «La Nomo de la rozo» (1980), kaj de la sciencistaro pro gravaj semiotikaj verkoj, Umberto Eco[1] postenis, dum la universitata jaro 1992–93, en Eŭropa Katedro de «Collège de France» (plej prestiĝa instruejo en Francio), kun prelegserio pri «la serĉado pri perfekta lingvo tra la historio de la eŭropa kulturo» (la rezultinta verko, aperinta en la itala kun la titolo «La Ricerca della lingua perfetta», publikiĝis ankaŭ en la germana, la hispana, la franca,[2] kaj aperos angle kaj hungare).
Pro tiu temo, li nepre aludis la demandon pri Esperanto, kaj multaj esperantistoj interesiĝis pri lia vidpunkto. La 20-an de januaro 1993, li konsentis jenan longan diskuton kun Istvan Ertl, redaktoro de la revuo de UEA «Esperanto», kaj François Lo Jacomo, Pariza lingvisto, membro de la Akademio de Esperanto; multajn temojn ni priparolis koncerne la internacian komunikadon, ne limigante nin al Esperanto mem: ekzemple ni unue pritraktis la tradukadon, kiu paradokse ŝajnas necesa kondiĉo por ekzisto de universala «ne perfekta» lingvo.